Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
Verkenning VTT De Herders - Nederename - 31/03/2007 - Sven Johan Emmanuel Frederik Jef Maarten
Herders,

Aangezien er geen deftige rit op de kalender stond besloten we maar om zelf eens wat paadjes te zoeken in onze streek, ter voorbereiding van onze eigen toertocht, die hopelijk tegen volgend jaar op de kalender zal staan.

Over het weer kunnen we zeker niet klagen, de wolken die boven de Vlaamse Ardennen zweefden, moesten na een uurtje toch plaats maken voor de zon, en die is dan maar bij ons gebleven.

Weer:     

We hadden afgesproken om 8u30 aan mijn deur voor koffie en boterkoeken, die Ronny had meegebracht. Ik had een herder of 6 verwacht, maar als er eten en drank is, dan ziet ge ze komen zene! Ons minikeukentje werd gevuld met 11 herders, ik had gevreesd dat een ferm charme offensief bij vrouwlief ging nodig zijn om dat goed te praten, maar de herders zijn brave, vriendelijke en propere mensen (ook al gelooft mij nu waarschijnlijk niemand), dus had mijn wederhelft er geen problemen mee, en zeker niet meer nadat ik de keuken tot de kleinste kruimel weer klinish gereinigd had, of toch bijna.

Op de bike dan: Streekkenners Levi en Johan bepaalden het parcours, en vermits er geen bepijling was (schandalig toch?) moest iedereen wel kunnen volgen. Dat gold ook voor Frauke, niet het vrouwke, maar wel de vriendin van Diederik (het duurde even voor ik dat door had). Maar het moet gezegd worden dat Frauke redelijk goed haar mannetje kon staan, en niet echt veel problemen ondervond met het tempo, bovendien was een extra korte stop hier en daar een goede zaak voor enkele andere herders die het ook niet erg vonden om op de top van een beklimming even te wachten om uit te blazen en weer op krachten te komen.

We reden langs de backstreets of Ename omhoog naar Edelare, we hadden amper 5 km van mijn deur gereden en de helft van de paadjes waren nieuw voor mij, voorlopig nog redelijk veel onroad, daar is nog werk aan, maar dat komt zeker in orde. Levi had alleszinds zijn best gedaan om ons hier een daar ook een mooie afdaling te laten doen, de een al wat moeilijker dan de andere, en van modder werden we ook niet gespaard. We reden richting Maarkedal, waar Johan ons de beklimming aan het Peerdegedoe voorstelde, ons gekend van het Bloso parcours van Ronse. Leuk klimmetje waar zotte Maarten nog eens zijn kuren toonde, of was dat op de klim erna? Af en toe was Johan met zijn werk bezig, de telefoongesprekken die hij voerde aan 25 km/u gingen over sperma, maar voor meer uitleg moet je bij hem zijn.

De klimmetjes en afdalingen bleven elkaar volgen en aangezien er geen bevoorrading was, moesten we uitkijken naar een of ander etablissement waar ze 11 mountainbikers met lichtjes bevuilde kleding zouden toelaten. Emmanuel begon al ferme dorst te krijgen en de chalet van de tennisclub van Vloesberg (Flobecq voor diegenen die geen Vlaams verstaan) bood ons een plaats aan op het terras met zicht op de tennisvelden.

Het spelletje tennis dat ze achter ons aan het spelen waren, leek niet echt van het niveau Clijsters, nee, ze waren nog volop aan het oefenen om de bal over het net te krijgen, en werden helf euforisch als hen dat ook nog lukte. Ondertussen werden de Cola's en Ice Tea's geserveerd, samen met een bruine Westmalle voor Diederik, want die moest toch niet meer op zijn conditie kijken.

Na de pauze gingen we richten d'Hoppebos, de speeltuin voor mountainbikers. Jammergenoeg was voor Johan daar het einde van de rit: een redelijk dikke tak klemde in zijn achterwiel en de "ting ting ting ting" die we te horen kregen, waren de 4 spaken die zich van de velg los trokken, Jammer jammer jammer jammer. Game over voor Johan, die wel nog op zijn gemak naar huis kon fietsen. Vlak daarna kwam Ronny op een afdaling ook ten val, ik zag het van iets achter hem gebeuren: "oei ai", en dan 2 voeten in de lucht, en dan niets meer. Maar niets ergs, gewoon een boomwortel die in de weg lag en niet uit de weg wou gaan, en zeker niet voor een S-Works, hoe zou je zelf zij? Wat daarna kwam was nog meer fun, technische stukjes op en af, werkelijk de max, die toertocht gaat echt fantastisch zijn. We reden ongeveer 3 kwartier rond in het bos en we kregen er maar niet genoeg van.

In de terugweg stuurde Levi diegene die nog niet moe waren langs nog 2 klimmetjes die net als de andere zeker niet van de poes waren, om zo terug te kommen aan de Chalet in Vloesberg. Zotte Maarten had als experiment een koerscassette gemonteerd, en blijkbaar had hij daar niet echt veel problemen mee, boven geraken was meestal geen probleem, een beetje uitblazen erna was leuk meegnomen. Sven had deze week serieuze conditieklachten, volgens hem was hij zijn conditie vergeten in een Franks ski-oord. Hij geraakte ook boven, maar met minder gemak dan hij zou willen. En als Diederik in Gringo beneden de beklimming in je wiel zitten, dan mag je er met uw gemiddelde conditie zeer zeker van zijn dat ze veel eerder dan u aan de top gaan zijn.

Verder reden we ook nog over een paadje van amper een halve meter breed steil omhoog over de takken van een gesnoeide haag. Jef had moeite om er zijn breed stuur tussen te krijgen, maar geraakte toch zonder probleem boven. Gringo kreeg nadien op de baan nog af te rekenen met een kettingprobleem, een van de schakels was een beetje vervrongen. Volgens mij is die LX niet sterk genoeg voor de force van Gringo, en vervangen we die beter door een zware stalen moto ketting.

Op het einde vond ik dat de offroad beklimming van Ladeuze ('t hol van Pluto) niet mocht ontbreken. Levi informeerde Diederik en Gringo over de technische staat van de klim, maar dat baate niet, ze moesten afstappen, slechts de helft van de herders haalde de top zonder voet aan grond te moeten zetten. Maar ik kan 'wandelaars' gerust stellen: het is niet zo simpel, en ik ben er zeker van dat elke Herder hier de een of de andere dag zeker boven geraakt.

Aangezien de E3 prijs net voorbij de Ladeuze moest passeren op het moment dat wij dat ook wilden, deden we een kleine omweg met een extra klim en leuke afdaling, het amebtente was alleen die klote barelen waar ge uw velo moet tussenwringen om er voorbij te geraken. Daarna reden we langs de Aalstbaan terug naar mijn deur, aangemoedigd (of niet) door de toeschouwers die op de coureurs van de E3 prijs aan het wachten waren.

Er is nog wat werk aan het parcours van onze tocht maar ik kan met veel zekerheid zeggen dat het echt de moeite waard wordt, ook voor de streekkenners. Het enige wat we nog niet weten is de datum, maar dat hij er komt, staat vast!

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2019 Mountainbike Club De Herders -