Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
Ronde Van Vlaanderen - Ninove - 07/04/2007 - Johan Ben Joeri Junior Frederik Jef Maarten
Herders,

De Ronde Van Vlaanderen wordt door iedereen Vlaanderen's mooiste genoemd, en zelfs ik durf daar met mijn kritische tong geen afbreuk aan doen. Het moet wel gezegd worden dat de mountainbikeversie ervan toch wat minder bekoring teweeg brengt. Niet dat het de moeite niet is, maar ik zou de toertocht eerder beschrijven als een "mooi, goed georganiseerd, duur tochtje", niets superlatiefs dus.

Het weer was redelijk, tenzij de temperatuur op het startuur, die zat iets onder de 10 graden en de chauffage mocht voor mijn part wat meer opgendraaid worden. Maar een open hemel en een volle zon zorgden voor 15 graden tegen de middag, en dat is perfect voor mij: geen gebibber en geen gezweet.

Weer:      

We parkeerden ons naar jaarlijkse gewoonte in de straat waar Ben ons naartoe navigeerde, die op hooguit 500 meter van de start ligt, waar parkeerplaats vinden geen probleem is, en waar geen file is, op voorwaarde dat je van de juiste kant komt. Enkel Jef en Junior zochten elders plaats. Ik hou de plaats geheim, anders kan ik dat volgend jaar niet meer herhalen.

Eens aangekomen op de startplaats moesten we eerst nog ons formulier invullen en 18,5? betalen (inclusief 5? waarborg voor het nummerplaatje). Als je het mij vraagt lijkt me dat wel een serieus hoog bedrag, want ik weet niet echt wat er meer te bieden valt op deze rit, dan op een rit waar we maar 3,5? voor betalen. Maar 18.000 deelnemers liegen er niet om: deze rit is populair, vooral bij de wielertoeristen dan.

Wij bleven nog even wachten op Junior en Vincent terwijl ik de speaker vroeg om af te roepen dat alle Herders zich naar de groene boog moesten begeven. Altijd leuk om onze naam door de luidsprekers te horen. Junior zagen we niet meer op de startplaats, maar Vincent kwam wel ineens toe, met een vreselijk rare fiets: zo'n fijn dingske, met al even fijne bandekes, een stuur dat op een gewei lijkt en met plakband aan elkaar hing, tandbladen zo groot als borden, en een cassette met ietsie pietsie tandwielekes, moet ik er een tekeningske bij maken? No way dus dat die dezelfde tocht als ons ging doen, en no way dat hij in de ranking zal scoren vandaag, misschien moeten we zelfs de "-1" regel invoeren. Wie wel met een deftige velo aan de start kwam was nieuweling Kevin, Ben's bovenbuur.

Wij vertrokken iets na 8 uur en werden verzocht de gele pijltjes te volgen, de roze (pijltjes) waren bedoeld voor, tja, diegenen die van roze houden zeker? Niet de mountainbikers dus. De mountainbiketocht werd in tegenstelling tot de wielertoeristentocht ("de roze tocht") dit jaar niet aangepast, en was dus terug goed voor een gemiddelde portie offroad, het mocht gerust wat meer zijn, al baseer ik dat soort uitspraken meestal op mijn conditie, die vandaag goed zat. En blijkbaar zat die bij Jef en Ronny ook goed: terwijl zowat iedereen door de afwezigheid van Levi en Erik dacht om vandaag van een rustige opbouw te genieten, konden Jef en Ronny het toch niet laten om het wat minder rustig aan te doen. Op Berg Te Bever reden ze zelfs volledig uit ons zicht. Zotte Maarten zorgde op die plaats trouwens voor een eerste uitspatting die zijn naam waardig was, en er zouden er nog volgen.

Kevin had ondertussen minder geluk, materiaalpech, hij kon doorrijden maar had wel miserie met een tegenwerkende derrailleur, en dat is niet goed. Toch slaagde hij erin om zijn materiaal heel te houden gedurende de 75 km.

De rest bleef maar jagen op Jef en Ronny, die er blijkbaar toch wel een serieuze snelheid moesten op nahouden, maar toen we ze aan de eerste bevoorrading ook niet zagen staan wisten we dat er maar 1 mogelijkheid was: verkeerd gereden. Miljaarde, miljaarde, ook al hang je fluo pijlen van een meter breed, een halve meter hoog, met spotlights, stroboscopen, en UFO zoekers erop gericht, wel, die 2 rijden nog verkeerd! We gaan ze een pijltjesgebaseerde GPS moeten cadeau doen, met een vriendelijke gepersonaliseerde vrouwenstem die hen zegt: "hier linksaf draaien", "neen Jef, niet daar, maar hier", "neeeeeen Jef, zie je die pijl die naar links wijst? Wel daar moet je naar links!" Jonge, jonge, jonge. Hadden ze op de pijltjes telkens een blauw zwaailicht gezet, dan had Jef ze wel gezien, en stuk voor stuk bewerkt ook!

De bevoorrading in Zottegem, waar Jef en Ronny dus 5 minuten later toekwamen was in orde, voor elk een fles Isostar, een stuk banaan of appelsien en wat wafelkoekjes, en een kan met water om je bidon te vullen. We moesten er wel verplicht onze startkaart tonen en laten knippen want blijkbaar zaten er redelijk wat zwartrijders op het parcours, redelijk makkelijk te herkennen aan het feit dat ze geen nummerplaatje op hun stuur hadden. Het is inderdaad verleidelijk om door de hoge prijs gewoon niet te betalen, maar het getuigt niet echt van veel respect. Als je het te duur vindt, blijf dan thuis, of rijd elders, of rijd hier op een andere dag, anders ben je gewoon een vuile profiteur van de bepijling.

Aan de bevoorrading kwam ook Junior toegestrompeld, die verkeerdelijk de roze pijltjes was beginnen volgen, en pas na een kwartier door had dat hij met de verkeerde soort mensen aan het omgaan was. Maar we nemen het hem niet kwalijk, die jongen is nog steeds in zijn overgangsfase, maar heeft nu wel duidelijk de juiste keuze gemaakt.

In deel 2 bleven we, met uitzondering van pechvogel Kevin allemaal samen rijden aan een normaal tempo, iets wat ondenkbaar is met Levi of Erik in de buurt. Over deel 2 valt niet zoveel te melden, met uitzondering van nog enkele krachtuitspattingen van Zotte Maarten, die zoals steeds volledig zinloos bleken, maar daarom niet minder leuk om te zien, en een duidelijke bevestiging zijn van zijn naam. Het viel Joeri en mezelf ook op dat er nog steeds mountainbikers zonder helm rijden, zo stak er ons een manneke (want het was geen grote) van rond de 60 jaar voorbij zonder helm. Voor die paar plukjes grijs haar dat nog op zijn hoofd stonden kon het allicht geen kwaad meer, maar had hij in een afdaling onzacht in aanraking gekomen met een kasseisteen, dan was er van de rest van dat manneke niet veel meer overgebleven. Levi, een van de meest ervaren Herders is vorige week achterover gevallen (niet van zijn slimste maar allee)en heeft zo zijn helm gebarsten, zonder helm was het zijn schedel geweest!

De 2e bevoorrading lag aan Domein De Gavers op ons te wachten, en ook hier werd de startkaart gecontroleerd en geknipt alvorens je een Isostar mocht nemen. Hier viel hetzelfde te rapen als op de 1e bevoorrading. Een vriendelijke Hollander in Rabobank outfit nam een groepsfoto van ons, en hij heeft dat niet slecht gedaan voor een Hollander, oordeel gerust zelf.

Nu moest toch algauw de muur gaan afkomen, en die werd ons net zoals vorig jaar gepresenteerd na de lange offroad klim naar het winkelcentrum, dan snel afdalen tot het rondpunt aan de Ford garage en dan langs de vesten (die langer en steiler zijn dan de muur zelf) naar de muur. Ben had alles gespaard om hier alles te kunnen geven, hij droomt 's nachts dat hij wielermietjes hier aftroeft, en als eindoverwinnaar op de kapelmuur aankomt. Johan probeerde Ben te volgen, maar moest lossen, want Ben moest op tijd boven zijn om van de rest een foto te kunnen trekken. Op de Bosberg hetzelfde spektakel, maar dan zonder foto. En ik moet er nog aan toevoegen dat de uitspattingen van Zotte Maarten hier niet volledig nuttemoos waren: op de muur en de Bosberg was hij mij - en mij niet alleen - te snel af. Ik reed met Joeri naar boven, terwijl Jef, Ronny en Junior iets achterkwamen, maar lang niet genoeg om de rest tijd te geven om op de top op het gemakske uit te blazen.

Na de bosberg kregen we gedurende 1 km goede vooruitzichten: 6 welgevormde achterwerken van de vrouwelijke juniorenploeg van Deutschland. We bleven aan dat wiel plakken, hoe zou je zelf zijn? Maar toch moesten de mountainbikers linksaf waar die wielrensters rechtdoor moesten, en dat voor een mooie afdaling met redelijk wat slechtliggende stenen, zo heb ik ze graag. Even verder wou mijn ketting niet meer mee, de zwakste schakel besloot er de brui aan te geven, en zonder ketting geraakt ge niet meer vooruit. Gelukkig had Ronny een powerlink mee en was ik snel beholpen, en ook nog een geluk dat Maarten even naast me bleef rijden om te zeggen dat de ketting achter dat tuutje moet lopen dat zich bevindt tussen de beide derailleurwielvasthechtingsplaatjes, begrijp je?

Er kwam nog een 3e bevoorrading na de Bosberg, die weer hetzelfde in aanbieding had: Isostar, die na 15 minuten in de zon, "op temeratuur" was, fruit en koeken, maar geen fietsmecanicien, die we hier meestal mogen verwachten en die we ook telkens aan de bevoorrading op de TT van Herzele tegenkomen.

De laatste 15 kilometer deed ik relatief op het gemakske aan de zijde van Joeri. Johan kreeg nog een telefoon, die hij zonder probleem opnam op een offroad stuk waar ik beide handen stevig aan mijn stuur moest houden. Ben verhoogde het tempo nog wat op de helling naar het huis-met-de-zon-in-de-bakstenen, maar ik liet hem gaan. Nog vermeldenswaardig is het steile technische klimmetje in Pollare, die alle Herders zonder probleem boven geraakten, iets wat niet iedereen gegeven was. Aan de finish in Meerbeke was Maarten ons aan het opwachten nadat hij door zijn hoge snelheid iets te ver gereden was en vergat af te slaan, die verdomde fotografen altijd!

Parcours:     

Ik was op zijn minst gezegd ferm onder de indruk van de prestaties van Jef en Ronny. Zoals het er nu naar uitziet gaan we ze niet meer op 5 minuten kunnen rijden, meer nog: als we er de volgende weken niets aan doen gaan zij waarschijnlijk Sven en mezelf op enkele minuten rijden. Ik zal dus best even mijn veearts bellen!

Het was nog steeds een redelijk drukke bedoening aan de startplaats in Ninove, waar we ons nummerplaatje terug moesten afgeven en een drinkbus van de ronde in ontvangst mochten nemen. De afspuitinstallatie was naar jaarlijkse gewoonte in orde, maar werd ook naar jaarlijkse gewoonte zeer weinig benut. De bepijling was voor de meesten onder ons voldoende (rarara voor wie niet), op 1 pijltje na die wel heel erg dubbelzinnig aanduide dat we rechtdoor moesten op een splitsing met een offroad pad (en bij die keuze neemt elke mountainbiker daar het offroad pad in plaats van de baan). Goede zaak waren ook de blauwe lijnen op de grond die ons voor de bocht duidelijk maakten welke richting we uit moesten.

Slechte zaak was het feit dat er enkel bruine Tongerlo te verkijgen was in de tent, en geen blonde, die organisatoren rijden duidelijk veel te weinig toertochten, of houden zich niet bezig met den apr�s.

Organisatie:     
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2019 Mountainbike Club De Herders -