Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
VTT ZRZ Vlaamse Ardennen - Erwetegem - 05/05/2007 - Ben Frederik Wulfke Jef Maarten Carl Sven Johan Emmanuel Jeroen
Herders,

dit weekend hadden we de keuze tussen 2 mooie ritjes, maar in onderling overleg werd beslist om naar Erwetegem te gaan. Nu ja, onderling overleg komt meestal neer op Ben die voorstelt om naar ergens te gaan en dan zeggen Sven en ik: "mja", waarbij de beslissing genomen is. En in 99% van de gevallen is iedereen content, tenzij als er zo van die ritten zijn die eindigen op '-classic', maar daar ga ik nu over zwijgen.

Het weer: we zouden kunnen klagen over de 49 regendruppels die de avond voordien naar beneden vielen na 6 weken droogte, maar dat gaan we niet doen, want die hebben zero effect gehad tijdens de rit. De temperatuur was in orde en de zonnestralen waren in overvloed aanwezig, meer moet dat niet zijn.

Weer:      

Een pak herders aan de start, en zowaar enkele diesels! Alleen waren die diesels er met hun verkeerde velo, die met de fijne bandjes, ge weet wel, dus geen punten voor de diesels, tenzij negatieve. 2 Nieuwe herders: Carl uit Gent en Wim uit Maarkedal, en verder nog 3 bijna nieuwelingen: Nikolaas, de grote baas van Emmanuel, Pieter die ook nog eens met ons meereed, en Jeroen, die voor het eerst samen met ons aan de start van een georganiseerde rit verscheen. Voor de rest nog 10 andere herders, waaronder laatkomer Jef, die een half uur na ons gestart is door een platte batterij (van zijn auto): uitgaan en je lichten laten branden, Jef toch, hoe ist mogelijk!

De inschrijving verliep vlot, maar we moesten wel een formulierke invullen, ook al hebben we bijna allemaal een vergunning, maar ja, dat gaat alleszinds het verschil niet maken tussen een goede en slechte organisatie.

Om 8u30 vertrok een meute van 15 herders voor 60 km (kwam neer op 56km), en al na amper 1 kilometer tijdens de eerste offroad passage kwam er modder aan te pas, een klein beetje, hooguit 1 cm diep, maar breed genoeg dat we er niet konden rondrijden. En als we daar met 15 tegelijk door willen, dan wordt er opgeschoven en geremd en soms hard geremd met de verkeerde rem. Zo kon ik van achterin mooi zien hoe Nikolaas zijn remmen toegooide en zijn achterwiel net niet boven zijn hoofd begon te zweven, mooie stunt, al was het waarschijnlijk niet echt de bedoeling. Voor de rest van de rit werden we gelukkig van modder gespaard.

Ik hoopte op een gelijkaardig startritme als dinsdag in Ieper, maar helaas pindakaas (vanwaar haal ik dat nu weer?). Pieter, Ben en Diederik waren de schuldigen, maar voor Diederik werd het al snel duidelijk dat de 117 Ieperse kilometers nog niet verteerd waren. Johan kwam me zeggen dat niemand vooraan dit tempo ging kunnen volhouden, maar niets was minder waar, ze gingen door.

De eerste slachtoffers achteraan waren Nikolaas en Emmanuel, die zijn baas gezelschap hield, en daardoor op zijn gemak kon rijden en rustig genieten van al wat de Zottegemse natuur te bieden had. Iets daarvoor zaten Wim en Carl. Maar door de aanhoudende beklimmingen en afdalingen raakte ook Ronny wat achter. Bij de afdaling waar we de keuze hadden tussen 'moeilijk' of 'alternatief' kozen alle herders voor de enige juiste keuze 'moeilijk'. Het was een steil en nauw singletrack paadje, met een redelijk diepe voorgevormde voore (of garre, is er daar eigenlijk een correct woord voor?), waar precies 1 wiel in past (zolang het maar geen 2 inch breed is), en aan weerskanten werd je aangemoedigd door een prikkeldraad die op sommige plaatsen bijna doorgeroest was. Hadden er nu nog bloedsporen op die draad geweest dan pas ging ik die strook gevaarlijk noemen, maar nu, bah, piece of cake! Hier kon ik bijna terugkomen bij de voorliggers, maar er waren niet genoeg van dit soort stroken om dicht genoeg te geraken. Na een tijdje moest Jeroen ook afhaken, te veel gegeven in het begin zeker? Johan kon volgen maar qua techniek is er bij hem nog werk aan de winkel. Dat komt vaak voor bij van die gasten die te veel met de mietjesvelo rijden. Op de baan daarintegen kwam Johan me telkens weer voorbij gevlogen, en over voorbij vliegen gesproken: ik weet niet meer waar het was, maar zotte Maarten kreeg ineens weer zo een ingeving en is op een bepaalde beklimming iedereen voorbij gespurt, pilleke vergeten te pakken zeker?

We kregen een pak hoogtemeters te beklimmen (950 stuks), en na de 1 mei rit in Ieper met nog een pak hoogtemeters meer, vond ook Peter dat we eigenlijk beter een andere sport hadden gekozen: 'Frederik, waarom kunnen wij niet gewoon gaan vissen' ? Tja, Peter, waarom?

De 1e bevoorrading was bovenop de beklimming van het Peerdegedoe in Maarkedal, bijna thuis bij Johan, alhoewel, Maarkedal is groot natuurlijk. De bevoorrading was in orde, cola, energiedrank en muntwater (je raadt het al: ik moet dat niet hebben), koeken, en fruit. We maakten er terug een lange bevoorrading van, dat is trouwens een van onze specialiteiten, en lieten alle herders de tijd om terug te komen, alleen Jeroen was afgeslagen en had voor de 30 km gekozen. Als ge wat blijft staan komt ge nog eens een mens tegen ook: bvb Zwiebertje, die met een doorgetrokken achterderailleurkabel toekwam (weer te geweldig geweest zeker?), en vermits een triple hem te zwaar is, had hij dus nog 2 vittessen over, aiai.

In deel 2 reed zotte Maarten net als vorige week terug plat, maar kreeg hulp van Johan en mij, wat werkt mijn pompke toch goed. Voor de rest weer hetzelfde liedje: veel klimwerk, want het ging nu richting Ellezelles en Flobecq, "le pays des collines", en dat het daar omhoog gaat weten we allemaal, en naar beneden ook. Een van de klimmetjes ging richting D'hoppebos: ik weet terug begot nie hoe die klim heet, maar het was de moeite, kzat beneden in het wiel van Johan, en boven zat ik al 100 meter erachter, ik zag hem wel nog voet aan grond zetten op het steilste stuk.

Boven lag de 2e bevoorrading, alhoewel bevoorrading, een Aquarius van 6� (Celsius) kregen we er, maar voor de rest niets. Maar ook dat wil ik niet bekritiseren, want er kwam nog een bevoorrading na deze, en op een tocht van 60 km is dat zeker niet slecht.

Het begin van deel 3 moest ons normaal verder door D'Hoppebos sturen, maar er zat blijkbaar in kink in de kabel van de organisatie en het parcours werd op het laatste nippertje bijna voor onze wielen aangepast. Dus de technische speeltuin rond de antenne werd ons afgenomen en dat is wel zeer jammer. Maar ook in Brakel is er een bos dat niet plat is.

Op nog enkele technische stukjes kon ik telkens wat voorsprong nemen, en op 1 afdaling ervan (genaamd: "De ijskelder", als we onze gids Johan mogen geloven) wou ik weer het verschil maken en stak ik een voorligger die me net voorbijgestoken had terug voorbij, en ik reed echt niet traag. Door mijn inhaalmaneuver misrekende ik me wel een klein beetje en moest ik vlak voor die gast zijn neus alles dichtsmijten om niet de gracht in te donderen. Nogmaals sorry voor mijn roekeloos rijgedrag, ik ben er niet fier op, het zal niet meer gebeuren. Maar 1 tip voor die gast: Draag een helm! Als er nog eens zo'n zot u voorbijsteekt in een afdaling en iets onvoorzichtiger is en u meepakt de gracht in, gaat dat vreed veel zeer doen zene, als ge een helm draagt ook, maar ge gaat het tenminste kunnen navertellen. Na die afdaling kwam natuurlijk een zware klim, enen op kasseien die gesmeten in plaats van gelegd zijn, en ze hadden er duidelijk veel te weinig ook! Ik moest ferm op mijn tanden bijten, en ik blijkbaar niet alleen.

Boven iets verder lag de 3e bevoorrading die terug in orde was. Ondertussen waren Peter en Pieter al gaan vliegen, die moesten waarschijnlijk op tijd thuis zijn en houden niet zo van lange bevoorradingen.

Het laatste deel reden we langs Elst en Michelbeke terug naar Erwetegem. Ik zat in het wiel van Carl toen we een pijltje misten en rechtdoor een technisch klimmetje opreden dat echt niet van de poes was. Carl vond het blijkbaar nog niet lastig genoeg zeker? Een ding moet ik wel zeggen: Carl heeft zijn entree zeker niet gemist, blijkbaar is zijn conditie redelijk in orde. Hetzelfde geldt voor Wim, ook hij heeft dat niet slecht gedaan, zelf zonder klikpedalen, chapeau.

En als we Michelbeke vermelden, mag natuurlijk de Berendries niet ontbreken, die deden we half onroad/half offroad, zoals ik hem nog nooit beklommen had (klinkt vulgair, niet?). Johan kwam tot op 5 meter van Ben's wiel maar bij het horen van Johan's achterderailleur (gereutel of gerammel, enfin, iets niet pluis), stak Ben een tandje bij. Redelijk onsportief h�, en dat noemt zich dan voorzitter, tssss. Boven kregen we terug de keuze tussen "moeilijk" of alternatief, en ook hier was de moeilijke optie niet echt moeilijk, maar ik neem aan dat de organisatoren geen risico's wilden nemen, en ons tegelijkertijd niets van de fun wilden afnemen, iedereen content dus. Daarna was het nog eventjes over de baan terug naar de start in Erwetegem.

Parcours:     

De afspuitinstallatie was dik in orde, genoeg spuiten en genoeg druk. De gratis bewaakte fietsparking was een bijkomend pluspunt en moedigt natuurlijk de biker aan tot het drinken van een extra blondje of bruintje, en dat konden we natuurlijk niet weerstaan.

Organisatie:     

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2019 Mountainbike Club De Herders -