Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
Brakelse Lenterit - Opbrakel - 20/05/2007 - Jan Vincent Frederik Maarten Sven Johan Emmanuel Joeri Junior Jeroen
Herders,

Door zaterdagverplichtingen verkoos ik (en een pak herders met mij) om op zondag te gaan rijden in Opbrakel. Voor vele starters zat de regenrit van Merelbeke nog fris in het geheugen, maar van regen was vandaag geen sprake. Wolken kwamen opzetten, maar meer dan af en toe eens voor de zon gaan hangen deden ze niet.

Weer:     

Het gespreksonderwerp aan de start was ons startuur: 7u30. Een mens moet goed zot zijn om voor zijn hobby om 6u op te willen staan op een zondagmorgen, die voor zover ik weet steeds volgt op een zaterdagavond en een zaterdagnacht. Bovendien vond Diederik op dit uur geen enkele bakker tussen Gent en Brakel die al open was. Aan de andere kant ben je vroeger terug thuis, en kun je nog extra scoren als je voor de hele familie de zondaglunch klaarmaakt en serveert, zoals Johan. Enfin, er zijn voorstanders en tegenstanders, al was die 2e groep blijkbaar in de meerderheid vandaag, of ze hadden alleszinds een grotere mond.

We vertrokken met z'n 11 om 7u30 voor de 55 Km, maar iets meer dan een uur later zijn ook Vincent, Geert en Junior gestart, voor wie het startuur dus echt te vroeg was. Met Diederik op kop reden we al direct de eerste offroad strook op. Maar als hij eens achteraan rijdt, dan wil dat meestal zeggen dat hij ergens verkeerd gereden is, en raad eens wie na 150 meter al achteraan reed?

Gedurende de eerste paar kilometer slaagden we er redelijk goed in om de plassen en de diepe trut te vermijden. Diederik deed wel bijna "een Ronny" door te proberen uit een diep spoor gevuld met modder te blijven. Had hij daar gevallen, dan was het een vreed vuile Ronny geweest. Na goed een kilometer of 5 moesten we toch los door de trut en de plassen rijden, er was geen omkomen aan. Dan denk je maar hoe stom het is dat je tot voor die plaats nog alle moeite gedaan had om je bike proper te houden.

Vooraan was het eigenlijk vooral Jan - onze nieuwste offici´┐Żle herder - die doortrok, en maar bleef doortrekken, en dan liefst op een zo groot mogelijk verzet. Op de lange klim naar de top van het D'hoppebos bleef ik naast hem rijden, om boven, net voor de antenne, voorbijgestoken te worden door Diederik, die iets later tijdens een afdaling voor de 2e keer verkeerd reed.

Ondertussen was Jeroen al eventjes gestopt om zijn pomp uit te lenen aan een minder gefortuneerde mede-biker, en was iets later op hetzelfde punt blijkbaar ook verkeerd gereden, met als gevolg dat de andere herders, zelfs Emmanuel, al gaan vliegen waren. Jammergenoeg verlieten we redelijk snel het bos, er is hier nochtans technisch veel te rapen.

En iets later was ik de schuldige die verkeerd reed, toen ik achter mij keek om Johan te waarschuwen voor de aankomende auto, en daarbij niet lette op het pijltje. Het gevolg was dat Johan, Diederik en ik een extra klimmetje inlasten, en op achtervolgen aangewezen waren. De vele klimmetjes begonnen een beetje in de benen van Diederik te kruipen, en toen er weer zo een kanjer voor onze wielen kwam te liggen net nadat Johan zei dat we niet meer hoger konden klimmen, tenzij met een ladder, werd het hem eventjes teveel. Maar geen nood, in de offroad stuk die erop volgde kon hij weer aansluiten, zodat we terug konden gaan jagen op de rest van de Herders. Met Johan op kop vlamden we over de lange kaarsrechte semi-offroad paadjes op Waals grondgebied (hier wordt toch nooit geflitst), en dat ging bij momenten serieus rap, zo rap dat er geen tijd was om plassen te mijden.

Toen ik langs de kant van de baan in een of ander dorpscentrum 2 loslopende (maar brave) honden ons zag nalopen en blaffen, moest ik direct denken aan Joeri, die er hier verzeker een spurtje uitgehaald heeft.

De eerste van de 2 bevoorradingen kwam er pas na 30 Km, alles dik in orde, Cola, water, Aquarius (die misschien ietsje kouder mocht zijn), fruit, koeken, ge weet wel. We bleven even wachten op iedereen, maar Jeroen kwam er door zijn uitgebreide hulpactie niet meer bij.

Deel 2 ging richting Ronse, al redelijk snel reden Levi, Jan en Sven op kop, en iets erachter besloten Joeri en Tomke geen moeite meer te doen om die proberen in te halen, ik deed dat wel, maar op het programma stonden 2 beklimmingen in het Muziekbos. De eerste ervan is de Kanarieberg, die lange klim gaf me de tijd om terug bij die 3 te komen, en ik bracht zelfs Johan terug mee. In de afdaling die daarop volgde (naar dat jeugdcentrum) kwam Jan in volle snelheid bijna in botsing met een wel zeer onvoorzichtige mountainbiker die daar omhoog reed aan de verkeerde kant van de baan, en het scheelde echt niet veel of het was daar serieuze miserie, het woord Ronny had zelfs niet eens meer van toepassing geweest.

De 2e klim in het Muziekbos, terug naar de top, was volledig offroad, ik moest me terug gewonnen geven, want de benen waren nog aan het herladen van de vorige klim. Zotte Maarten zou Zotte Maarten niet zijn zonder terug een stoot uit te halen. Terwijl wij aan het afzien waren op de 2e klim in het muziekbos zagen we hem ineens naar beneden komen, komt dat tegen! Hij mocht dus een 180 doen, en direct beginnen klimmen, maar had op die manier wel een pak hoogtemeters minder.

Daarna ging het via Louise-Marie en Maarkedal naar nog een paar leuke technische offroad stukjes. Ik deed mijn best om Levi, Jan en Sven terug in te halen, terwijl ik Johan afschudde op een van de technische stukjes. Bovendien reed hij dan nog eens plat op nog geen kilometer van zijn deur, net zoals Jeroen, die pats-boem-plat reed (snake bite verzeker), en Emmanuel, die met een leeglopende Bulldog op baan was (die ondertussen in de vuilbak ligt) maar bleef volhouden. Ik geraakte bij de eerste 3 net voor een leuke afdaling, die de meeste andere bikers aan een iets lagere snelheid naar beneden donderen, maar bij de volgende technische klim en de Foreest (weer zo'n langen), moest ik terug passen, terwijl Jan en Sven net iets voor mij bleven rijden. Jan's trapritme deed me geloven dat hij zeer traag reed, maar ik kon hem niet inhalen. Hij geeft blijkbaar 1 trap terwijl wij er 3 geven, das om de lagers van zijn bracket te sparen zeker?

Boven op de Foreest stond de 2e bevoorrading, nog steeds in orde en eveneens vriendelijke mensjes achter de tafels, en bovendien iemand van de organisatie die bezig was aan zijn 2e keer (van de 3) dat hij dit parcours reed dit weekend (en Emmanuel denkt dat wij freaks zijn?).

Met nog amper 7 km te gaan startten we deel 3, want de Ijskelder lag ons nog op te wachten. Jammergenoeg moesten we hier naar beneden. Deze strook mist wel een pak van zijn charme als je hem afdaalt vind ik, maar goed. Voorzichtig (gebeurt niet veel) donderde ik over de willekeurig geplaatste stenen naar beneden. Diederik had iets meer gripproblemen in de bocht en gleed van de binnenkant naar de buitenkant maar kon overeind blijven, zelfs terwijl Zotte Maarten (wie anders?) hem voorbijstak in de binnenbocht! Daarna kwam nog een laatste klimmetje, eentje om het af te leren, Pullem genaamd, of toch zoiets. waar Johan nog eens slap reed, maar nu op zijn voorwiel.

Laat dit parcours een voorbeeld zijn van wat wij willen! Veel offroad, technische klimmetjes en afdalingen, meer moet dat niet zijn, en de plassen en de sporadische trut doen daar zeker gaan afbreuk aan!

Parcours:      

Aan de aankomst vonden we een mega goede afspuitinstallatie: goede druk (zonder hogedruk), met zeer veel debiet (zelfs de beschrijving van de afspuitinstallatie begint al technisch te worden), en genoeg spuiten. Zo moesten ze voor mij allemaal zijn!

Als ik een minpuntje moet opnoemen zou het de bepijling zijn, die kon volgens mij zeker beter, want grondschilderingen in de vorm van pijltjes, dat is niet aan mij besteed. Eigenlijk nog goed dat ze iets hebben om aan te werken, anders zouden ze niets meer moeten doen voor hun volgende rit, waar wij zeker terug paraat zullen staan, desnoods om 7u30!

Organisatie:     
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2019 Mountainbike Club De Herders -