Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
On2wheels - Kluisbergen - 17/06/2007 - Carl Johan Joeri Junior Frederik Jeroen
Herders,

Met een geringde voorzitter in Indonesi´┐Ż, en een voor-de-2e-keer-papa-gewordene penningmeester, die liever bij mama, zoon, en kersverse dochter bleef, schoot ik als enig bestuurslid over om alles in goede banen te leiden in Kluisbergen.

Ideaal mountainbikeweertje, lichtjes bewolkt, maar toch zonnig, en zeker warm genoeg. De zaterdag was er wel bakken regen gevallen, maar die kon de ondergrond van de beboste flanken van de Kluisberg niet aantasten.

Weer:     

10 herders stonden aan de start, waarvan de helft van plan was om voor de 70km te gaan, maar die niet gedaan heeft, en de andere helft voor de 50km zou gaan. De inschrijving verliep redelijk vlot, maar we moesten wel weer zo'n formulier invullen. Dus zoeken en smeken naar een stylo die maar half schrijft, waar je dan in combinatie met uw handschoenen niet bepaald in schoonschrift kan mee schrijven. Verder krijg ik het helemaal als ze naast mijn geboortedatum ook nog eens mijn leeftijd vragen.

Anyway, een kwartier later waren we op baan, en met Levi op kop moet ik er geen tekeningske bijmaken dat het weer te snel ging. Maar voorlopig was het bergaf en plat. De geluiden die Carl's Cannondale produceerde waren evenwel niet echt normaal, en ook Tomke's derailleur derailleerde niet zoals het hoort, en om door te gaan: Ronny's voorband was aan het lossen en daarvoor stop je dan best, wat ook gebeurde. Ronny had wel 2 pompen nodig om zijn nieuwe band opgepompt te krijgen, terwijl Carl 2 schakels uit zijn iets te lange ketting haalde.

Onderweg naar de 1e beklimming van de dag, de Kluisberg offroad langs het zwembad, bleek toch dat de ketting niet het enige probleem was van Carl, zijn aandrijving bleef onnatuurlijke geluiden maken. Tomke bleef problemen ondervinden en moest een beroep doen op de pechdienst. Jeroen verloor zijn GPS (een Garmin Legend), waarschijnlijk in de 1e afdaling van de Kluisberg, als er iemand zou zijn die hem gevonden heeft, gelieve ons te contacteren, er is een mooie beloning voorzien! Carl bleef problemen ondervinden en aan de 1e bevoorrading werd door de mannen van de technische ploeg vestgesteld dat zijn middenblad teveel tanden mistte om goed te zijn, daarom heeft hij dan samen met Ronny en Jeroen voor de 30 (37 km) gekozen.

Vooraan gingen ondertussen Joeri en Levi goed door, en ook Diederik en Johan hadden geen probleem met het tempo, ikzelf kon ook mee, maar dit 70km volhouden, hmmm, neen. Ik mag ook Junior niet vergeten die constant mee voorin reed, een plaats waar we hem enkele weken geleden nooit vonden, tenzij we hem dubbelden ;-).

Voor de 1e bevoorrading kregen we nog enkele mooie paadjes rond de Kwaremont te verwerken, waaronder eentje van 20 percent, waar alle herders zonder problemen of voeten op de grond boven geraakten.

De bevoorradingen waren in orde, energiedrank, water, bananen, koeken, en zelfs chocoladeboterkoekskes.

Deel 2 bracht ons naar Ronse, maar eerst moesten we langs de Patersberg. Daar kregen we de keuze: offroad of onroad. Normaalgezien is het nogal evident wat wij verkiezen, maar bij het aanschouwen van de file aan de voet van de offroadklim en de wandeltocht die erop volgde verkozen we toch de berijdbare versie over de kasseien te doen, en Junior kon het niet laten om ons halve mietjes te noemen, en zeker niet toen ik de garre verkoos aan de zijkant van de klim.

Via zulzeke ging het naar het Elenebos (met dank aan Johan voor de plaatsinformatie), en daar konden we ons wat amuseren: een leuk, technisch, steil klimmetje, maar jammergenoeg was ook een modderwandeling inbegrepen, en wandelen is echt geen sport voor mij. Hier afdalen in plaats van beklimmen had volgens mij echt leuk geweest, maar goed, dat doen we dan wel in onze eigen TT. Via Kabernol ging het terug bergaf (terug merci Johan) via een leuke technische afdaling, zo een waar ik me 100% kan op uitleven en terugkomen op de rest. Daarna ging het vals plat over de baan naar het hoogste punt van Vlaanderen, de Hotondberg, waar de 2e bevoorrading lag. Er lag vlak voor de bevoorrading nog een lusje van zo'n 500 meter in een wei, maar meer dan: "vorm de cirkel en vermijdt de vlaaien" was er niet aan.

Deel 3 deed eerst heel wat onroad beklimmingskes in Ronse aan, met af en toe eens een stukje offroad, maar gezien de algemene 'lastigheid' van het parcours kwamen de onroad meters voor mij redelijk goed uit. Op een semi-offroad afdaling waar de meesten onder ons toch soms niet onaardige snelheden halen kwam er een jeep naar boven gereden, toch iets wat je zo niet direct verwacht, en zodus redelijk gevaarlijk kan zijn, maar dan nog, tijdens elke afdaling moet je met zoiets steeds rekening houden, en ten allen tijde kunnen remmen voor een obstakel, hoe stom ook (amai, hoor me bezig). Maar het leukste vond ik domein Heynsdaele, ik had er nog nooit gereden, maar vond de modderrijke afdaling op het einde van dit bos werkelijk de max. Het was echt schaatsen met een velo, grip had je toch niet, zelfs niet met traktorbanden, het was redden wat er te redden viel, en chapeau als ge daar op uw 2 wielen kon blijven rijden zonder voeten in de modder te zetten. Ik heb er daar een pak tegen dek (tegen modder) zien gaan, maar de landing was steeds zeer zacht, ge moogt gerust zijn. De meesten van ons deden wat van hen verwacht werd: naar beneden rijden zonder vallen of afstappen, wel moest er af en toe een voet gezet worden om een aanrijding te vermijden, maar dat is gezien de omstandigheden redelijk begrijpbaar.

In een andere onroad afdaling, maar de exacte locatie kan ik me niet meer herinneren werd Junior iets te overmoedig en negeerde een gevarenbord van de organisatie. Resultaat: in de bocht die erop volgde zag ik Junior uit de gracht kruipen, gelukkig zonder schade. Zijn Ronny heb ik niet gezien, maar zou zeker een hoge score krijgen.

Vanuit Ronse gingen we via Amougies terug naar Kluisbergen langs de Knokteberg. Lang en lastig maar onroad tot boven, dan linksaf richting de Toren, maar vooralleer we daar waren kregen we nog 3 zeer lastige beklimmingen met afdalingskes, jammergenoeg komen die 2 altijd in combinatie met elkaar. De hoogtemeters waren in mijn benen gekropen en toen we terug maar eens te voet omhoog moesten wegens onberijdbaar, kreeg ik ineens een ferme kramp in mijn dij. Terwijl Joeri mijn spier stretchte, beet ik mijn tanden kapot om niet te moeten roepen, want mensen, deed dat zeer! Even nadien was het bijna weer van datte, terug te voet omhoog en ditmaal mijn ander been, maar dan iets lichter. Ik kon Joeri niet meer dan gelijk geven bij zijn fameuze uitspraak: "Tis tiet dat tiet is".

Gelukkig ronden we af met een afdaling naar de Panorama camping waar de Cola dame ons stond op te wachten. Als het aan mij ligt verkies ik toch die van Red Bull zene.

Parcours:      

De afspuitinstallatie liet wel serieus te wensen over: slechts 4 spuiten voor een tocht waar zoveel volk naartoe gelokt wordt, op een parcours waar de modder rond uw oren vliegt. Ik beaam de gevarenbordjes die her en der stonden en de goede bepijling.

Organisatie:     

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2019 Mountainbike Club De Herders -