Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
VTT Op en Rond de Berendries - Brakel - 06/10/2007 - Alex2 Vincent Ben Alex Filip Frederik Jef Maarten Carl Sven Johan Pieter2 Emmanuel Jeroen
Herders,

de eerste offici�le winterrit stond op het programma, op en rond de berendries, met startplaats in Brakel. Wat het weer betreft, kunnen we niet anders dan tevreden zijn. Geen druppel viel er, terwijl het de voorbije dagen nauwelijks gestopt is met regenen. Het was redelijk koud aan de start, maar de zon zat klaar om er door te komen.

Weer     

De vondst van de week was alleszinds de trekhaak van Ronny. Nu hij 3 jaar met zijn huidige auto rijdt, heeft hij plotseling ontdekt dat er onder in zijn koffer een wegneembare trekhaak lag, en dat er onder zijn bumper een bevestiging daarvoor is! Hij heeft onmiddellijk een nieuw fietsrek gekocht en is met de Scalpel achterop de Audi naar Brakel gekomen. Kun je dat geloven, en ik ben echt niet aan het zeveren. Maar goed, we waren hier om te mountainbiken, het is trouwens net een jaar geleden dat Ronny zijn eerste rit reed bij de herders, en hij kon het zich nog levendig voorstellen.

De inschrijving verliep redelijk chatisch, de tafeltjes voor de verschillende afstanden en de scanning stonden veel te dicht op elkaar, waardoor iedereen moest aanschuiven, terwijl dat eigenlijk helemaal niet nodig was. Na een beetje vertraging vertrokken we voor de 50 km, het doel van de meeste herders. Maar dat het hier niet simpel ging worden was al duidelijk voor de rit. Na de start ging het al redelijk snel bergop en dat wordt zo een beetje de specialiteit van Carl, onze berggeit slash designer. Een paar vettige stukjes later waren enkele herders al flink achterop geraakt, maar gelukkig voor Ronny ging dat niet gepaard met Ronny's, terwijl hij er vorig jaar die tijd al 3 achter zijn naam had staan. Ik reed in het wiel van Ben en zotte Maarten richting Berendries langs het vettige singletrack paadje voorbij 3 keffende Jack Russells, die na deze rit volledig gees moeten geweest zijn van al dat keffen. De Berendries offroad omhoog langs de 6 of 7 bochten, en dan naar beneden langs het kasseipad, dat in deze omstandigheden redelijk gevaarlijk lag. Ik reed het stuk af met de benen dicht tegen het zadel geknepen, of dat helpt weet ik niet, maar ik ben toch recht gebleven. Het parcours was voor zover ik me herinner identiek aan dat van vorig jaar, maar mij hoor je daarover niet klagen.

Nog voor de 1e bevoorrading zat dus terug die korte steile modderige afdaling erin, en die wou ik absoluut op mijn bike naar beneden rijden, maar daarvoor moest ik boven toch even wachten tot alle mietjes te voet beneden waren. De afdaling, voor zover je het een afdaling kan noemen, stelt niet zoveel voor, gewoon proberen zo recht mogelijk naar beneden te komen en het juiste spoor kiezen, de rest gaat vanzelf. Toch slaagde die gast die voor Ben reed erin om op de wereld te vallen, maar hij viel zachtjes, dus zonder erg.

De bevoorrading iets verder was dik in orde, net als de 2e. Niets op aan te merken, toch niet door ons. Ik merkte wel op dat de Cola na ons bezoek op was, maar dat zal mij een zorg wezen. Naar wekelijkse gewoonte namen we onze tijd, zodat iedereen terug kon komen. Alleen Levi, Pieter� en Alex vertrokken iets vroeger omdat zij instructies gekregen hadden van moeder de vrouw, en die leg je beter niet naast u neer, of we zien elkaar de volgende weken niet meer!

Deel 2 bleef even oneffen, en bespekt met modder van de puurste soort, maar er was telkens een doorkomen aan, toch als je vrije baan had, uw ketting en derailleurs nog meewilden, en je zelf niet choco zat. Op een lange grasstrook in Opbrakel waar maar geen eind aan leek te komen, moesten Ben en ik toch hier en daar voet aan grond zetten, want mijne Michelin vanachter had geen grip meer op het modderige bovenlaagje tussen de enkele grassprieten die de doortocht van de bikers voorlopig nog overleefden. Op een of andere singletrack afdaling probeerde ik een biker voor mij in te halen, maar deed dat nogal onvoorzichtig, en onverstandig (dat overkomt me nochtans zelden ;-) ), en daarbij hinderde ik dus die mens die ik voorbijstak, waardoor we bijna alle 2 tegen dek gingen. Ik ben er niet fier op, en heb me deftig geexcuseerd.

Ik had geen probleem met de vele hoogtemeters, maar de moddermeters bleven wel degelijk in mijn spieren hangen. De ergste modderstroken hadden we ondertussen achter de rug, en wat voor ons lag was nog D'hoppe en het Livierenbos, en dat die de moeite zijn is al langer geweten. Na een lange beklimming kwamen we aan de 2e bevoorrading waar we terug iedereen opwachtten. Levi was al gaan vliegen richting Oudenaarde, en ook Pieter� en Alex spoedden zich naar de finish. Ronny had ondertussen toch zijn naam waargemaakt en zijn broek vuilgemaakt, maar eerlijk gezegd zou het omgekeerde ons meer verbazen. Wat ook het zien waard was aan de bevoorrading, was een slimmen die zijn helm achterstevoren aan had. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dat comfortabel was.

In het laatste deel reed Frank alias Vanessa met ons mee, maar aangezien hij nog steeds geen helm heeft, verkiezen we hem voorlopig nog geen herder te noemen. Indien er mensen van zijn familie dit lezen (of zijn vriendin Vanessa), dan heb ik een tip: Hij moet geopereerd worden aan zijn schouder, breng aub geen druiven mee naar het ziekenhuis, maar een helm, hij zal er meer aan hebben! Van problemen aan zijn schouder of gelijk waar anders was er trouwens niet veel te merken, hij ging zeer vlot omhoog, omlaag en door de modder.

Aan de antenne kregen we de keuze "voor de mietjes", of "voor de durvers". Fantastisch dat de organisatie ons deze keuze laat. Het enige probleem is dat een mietje zich geen mietje laat noemen, en hoe onervaren ze ook zijn toch "voor de durvers" verkiezen. Maar geen nood, die gasten werden direct ge�dentificeerd bovenaan een korte steile afdaling. Diegenen die boven bleven staan, waren diegenen die beter "voor de mietjes" hadden gekozen, want ook deze afdaling was een piece of cake. Pas op, ik vind het niet erg dat ze niet durven hoor, maar dan kiezen ze beter niet het stuk "voor de durvers", nietwaar?

Wie nog steeds vlot omhoog ging was Carl, al had hij bergaf meer miserie en zag hij die 2 herders vooraan steeds weer van zich wegrijden. Zotte Maarten bleef wat achter, iets wat we niet zo direct van hem gewoon zijn de laatste tijd, was er misschien iets (of iemand) dat hem uitgeput had? Sven was met zijn groot geweld op baan, en kon dus meedogenloos elke afdaling afrijden zonder rekening te houden met oneffenheden, stenen, of zelfs halve rotsblokken, maar als er zelf moet gestampt is hij toch nog steeds niet wat het moet zijn en wat het geweest is. Als excuus vernoemde hij zijn midweekse spinningsessies, maar die mogen zo stillekes aan hun vruchten beginnen afwerpen. Sven zei ons dat het een lange termijn planning is, iets zoals pensioensparen dus.

Met iets minder dan 900 hoogtemeter rondden we deze wondermooie 50 km af. Uit ervaring weten we dat dit een van de mooiere winterritten is, spijtig dat er niet meer van dat is.

Parcours:      

De afspuitinstallatie was perfect: genoeg druk en genoeg spuiten, hopelijk kunnen we daar de rest van de winter ook van genieten, maar daar vrees ik voor. De bepijling was perfect en ook de vele seingevers waren zeer welkom, en zeer nuttig! Den apr�s was gezellig, maar 2,3? voor een blonde Ename is toch wel duur vind ik, al hebben we er geen een minder door gedronken.

Organisatie:      
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2019 Mountainbike Club De Herders -