Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
De Koppenbergvrienden - Melden - 20/10/2007 - Vincent Ben Freddy Frederik Wulfke Jef Jurgen Carl Sven Johan Emmanuel Jeroen Twix
Herders,

Dit weekend was Melden aan de beurt, een zo goed als thuisrit voor de helft van de herders. Levi, Sven, en ik vetrokken met de bike naar de startplaats, goed voor 2 keer 7 km extra. De mist kondigde beterschap aan in de vorm van een mooi najaarszonnetje, maar de temperaturen bleven aan de lage kant. Ik kan vanuit mijn bed zien hoeveel graden het buiten is, dat heeft zo zijn voor- en nadelen. Maar als daar 5� op staat af te lezen, dan heb je toch veel moed nodig om uzelf te overtuigen uw warm nest te verlaten zene, en zeker als er u zo'n klein maar o zo lief bl�terke sympathiek om 1u wakker gemaakt heeft en om 4u nog eens. Maar Melden is niet de eerste de beste tocht, dus heb ik het er graag voor over.

Weer:     

Sven stond me om 8u op te wachten en Levi raapten we ook op onderweg naar de Koppenberg. Maar ik moest nog het een en ander prepareren op een bordje dat op ongeveer 1.5 km van de finish hing, dus vertrokken we iets later dan het afgesproken 8u30. Daardoor waren Twix, Jurgen en Vincent al vertrokken. De grote bus herders vertrok iets nadien richting Kwaremont. En ook Herder Gringo was er terug bij, hij was een paar maanden geleden naar het buitenland verhuist (Brussel), maar besloot terug te keren naar het veel gezelligere Gent. Ik weet niet of vrouwelijke invloeden een rol gespeeld hebben, maar dat zou wel eens kunnen.

Na de start verkozen ze dit jaar niet het Scheldepad te volgen tot in Ruien, want 1 "spoorloos verdwenen" pijltje zorgde daar vorig jaar voor een halve chaos, dus stuurden ze ons nu direct het veld in, zo vermeden we ook de dubbele oversteek over de Berchemweg.

Goed en wel 500 meter ver waren we toen Carl's achterderailleur een wel zeer eigenaardige beweging maakte en zijn ketting 2 keer rond zijn cassette deed draaien, veer kapot, of wieltjes versleten, of ketting versleten, ik zou het niet direct kunnen zeggen, Jeroen en ik stopten om te helpen, maar met een "huh?", "oedadde?", en "wasmeda?" geraakte het probleem blijkbaar niet opgelost. Voor Carl was de tocht dus al over, too bad, want dit moet voor hem een ideaal parcours geweest zijn, prachtige klimmetjes, onroad, offroad, softroad, 100% zijn goesting (enige vorm van leedvermaak is mij dus niet vreemd). Carl keerde dus terug en Jeroen zette de achtervolging in met mij in zijn wiel, en echt traag ging het niet zene. Hij zei me nog: "Op mij moet ge niet wachten zene", maar wachten was voorlopig niet aan de orde. 5 minuten later hadden we het peloton terug te pakken, net voor een offroad stukske waar enkele TGV's ons passeerden. Ik zeg TGV's omdat ze ons met de grande vitesse passeerden, maar nog geen 2 kilometer nadien op een redelijk technisch offroad klimmeke, was hun vat al af. Maar goed, ze konden er zelf mee lachen en ze hadden hun gloriemoment gehad, dus kunnen we er ook om lachen. Toch zijn er nog cowboys die ons voorbijvlamden en vlak voor onze wielen terug invoegen, om geen centimeter teveel op het moeilijke spoor te moeten rijden, dat is een typisch winterverschijnsel, en daar heb ik zo'n gloeiende hekel aan!

Maar goed, even verder was de meute al wat kleiner en reden we de Kwaremont langs de zijkant omhoog, dan over het kasseipad nog wat zuidelijker om de grote baan over te steken richting Kluisbergen. De eerste beklimming op de Kluis was de pensemont, de langste en lastigste als je het mij vraagt, maar op het juiste ritme ook de mooiste. Als beloning mochten we boven terug naar beneden, voor een mooie technische afdeling langs de achterkant van het zwembad, al zou die nog veel mooier zijn zonder voorliggers. Maar ik kan moeilijk kwaad worden op mensen die afdalen zoals ik dat ook ooit deed. Ik wachte mooi mijnen tijd af om ze daarna allemaal vreed rap maar veilig voorbij te steken. Naar beneden rijden gaat nu eenmaal sneller dan omhoog, vraag maar aan, meneer Newton, waarschijnlijk zeer dichte familie van Herder Ronny (lap, hij reed niet eens mee vandaag, en toch wordt zijn naam hier vermeld).

Daarna ging het weer over de baan omhoog richting Jowan en de parking van de sporthal, iets verder lag de 1e bevoorrading. Die was in orde, maar de energiedrank was terug niet echt mijn ding, en de cake kreeg ik niet naar binnen, maar dat lag dan aan mijn maag, die zich al kwaad gemaakt had de laatste dagen.

Na de bevoorrading reden we nog verder omhoog tot "daar onder die toren" laalaalaalaaaa. De laatste meters richting toren zijn het zwaarst en Levi besloot zijn kettingsterkte eens te testen door met volle kracht een tandje lager te schakelen, resultaat: Levi - Ketting: 1 - 0. Het oog van de kappotte schakel was gewoonweg gescheurd, doe dat maar eens na! Lang leve de powerlink, en 5 minuten later zat Levi al weer te stampen richting toren. Daar gingen we langs het technisch paadje naar beneden, nu ja, zooo technisch is dat nu ook weer niet, maar veel meer daarmee zijn we tegenwoordig al content. Ik hoorde Levi vanachter roepen: "niet remmen, niet remmen", maar ik vrees dat ge hier zonder te remmen in het decor zou belanden. "Niet remmen" deden we inderdaad niet in de beklimming die erop volgde, en nog even verder lag er nog een mooi technisch stukje Kluisbos op ons te wachten dat uitkomt aan de vierschaar van waaruit we dan over het softroad pad richting top van de Trieux kunnen rijden. Het moet daar ergens zijn dat Jeroen een poging deed om iemand voorbij te steken, maar net op dat moment week die uit voor een put waardoor ze alle 2 redelijk zwaar tegen dek gingen. Jeroen kreeg alle zonden van China naar zijn kop geslingerd, want strikt gezien was het zijn schuld, maar moest met een serieus gehavende knie via de kortste route afdruipen richting finish. Nog een geluk dat hij een helm had, want zonder helm was er gegarandeerd hersenschade geweest (hmmm, er dringt mij iets op, ......., nee ik ga erover zwijgen).

De rest reed richting Ronse en Hotondberg, maar eerst mochten we een vreed onschuldig uitziend, maar toch vreed lastig vals plat offroad stukje omhoog rijden. Het leek alsof er armpjes uit de ondergrond kwamen en onze banden erin trokken, amai dat was lastig. Ik vermoed dat een van die handjes ook het suppapke van mijn voorband lichtjes losgedraaid heeft want die begon zeer zachtjes te lossen. Op de eerste deftige beklimming richting top van de Hotond voelde ik iets zinderen in mijn kuit, en dat voorspelt niet echt veel goeds, dus ik hield wat in, en stak Johan mij ineens voorbij, maar aan zijn ritme te zien, zou die me allicht ook zonder zindering voorbij gegaan zijn. De afdaling deden we langs de Fiertelmeers en dan scherp rechts en dan weer links links, terug de Hotond omhoog, maar op dat moment sloeg de bliksem door mijn dij en kuit, een kramp die ik alleen met een paar ferme Westvlaamse kreten kon bedwingen. Damn, that really hurt! Daarna heb ik vreed op mijn gemak me iedereen terug laten voorbij steken (het zou goed kunnen dat de mannen van het gloriemoment mij ook terug inhaalden). Onderweg naar de 2e bevoorrading zat er nog een mooi klimmetje in offorad over de steentjes, dat we normaal naar beneden rijden, maar echt vreed schoon is bergop, misschien geniet je er gewoon meer van als je het op je gemak doet!

De 2e bevoorrading hadden we massa's keuze van drank: Er stonden zeker 30 bekertjes cola (maar niets anders), en je mocht zelf kiezen welk bekertje cola je wilde. Tja, het is dan ook een 2e bevoorrading, dus zijn we al content als er een tweede is op een tocht van 50 km. Johan pompte wat extra lucht in mijn voorband zodat die de finish zou halen.

Het laatste stuk heb ik me terug ingehouden, want ik wou de Koppenberg zeker doen, het was een beetje wachten tot hij eraan kwam. Maar op 1.5 km voor de finish zag ik eindelijk het bordje: "De Koppenberg is niet verplicht", en het bijhorend addendum: "Maar voor de Herder WEL". Daardoor kon zelfs Jef geen neen zeggen!

Parcours:      

De afspuitinstallatie was in orde, niet echt veel druk, maar dat lag aan de grote hoevelheid spuiten denk ik. Den apr�s was genieten in het zonnetje op de speeltuin. Achteraf hoorden we nog dat Jeroen's knie met 10 draadjes weer aan elkaar moest genaaid worden. Aiaiai, volgende keer beter opletten bij het voorbijsteken, Jeroen.

Organisatie:     

Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2019 Mountainbike Club De Herders -