Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
Verkenning 1ste Vlaamse Ardennen Herder Marathon (56km) - Schorisse - 23/02/2008 - Vincent Firmie Sven Jeroen Frederik Stevenvde Patrick Timmy Jef Ben Pieter2 Johan
Herders,

dit weekend had Levi ons allen samengeroepen om een verkenningstocht te doen van de 56 km van onze eigenste Herdermarathon. Voor velen was het de eerste verkennigstocht, voor anderen al de elvendertigste keer. Het weer stond aan onze kant: een klein beetje bewolking, ideaal om de winterse temperatuur wat op te drijven, maar niet teveel bewolking zodat we ook tegen de middag enkele zonnestralen konden tellen.

Weer:     

We spraken af om 8u30 aan het voetbalplein in Schorisse, de officiële startplaats van de Herdermarathon op 24 mei 2008. Als gelegenheidsspion hadden we Katrien uitgenodigd, die als niet-herder een voorsmaakje kreeg van wat we te bieden zullen hebben op 24 mei. Sven nam zijn tijd om alles voor het nageslacht te bewaren op zijn videocamera, Zwiebertje nam zijn fototoestel mee, en was zelf voor de gelegenheid verkleed in schapenvacht.

In de offroad-overgoten eerste 20 kilometer zaten er 2 passages die er iets minder goed bijlagen. Dat wil meestal zeggen: Sven geraakt er met zijn Scorpions wel door, indien hij ze zou gemonteerd hebben, maar vandaag dus niet. Het offroad gehalte in deel 1 is echt zeer hoog, dat was niet alleen mijn conclusie maar ook die van onze niet-herder!

In een van de eerste bospassages kreeg Jeroen het aan de stok met ... een stok. Een afgerukte derailleur, allicht wat kromme spaken, en een gebroken tak zijn het resultaat van zijn doortocht. Om die tak zal niemand malen, maar de kosten aan de rest waren hoog genoeg voor Jeroen om te besluiten om dan maar direct een nieuwe fiets te kopen, jaja, wie is hier de materiaalfreak?

Het zwaarste stuk laat de 56km evenwel rechts liggen, en zet direct koers richting "ander bos", waar we in de plaatselijke speeltuin wat heen en weer kunnen rijden, ik zeg wel: "rijden", Pieter had dat verkeerd verstaan en dacht "vliegen". En dat werd duidelijk bij het nemen van een hindernis, waarbij hij een halve salto deed, een halve! Hij startte dus op uw 2 wielen, reed over 'een jump-ramp' (of hoe noem je dat?), draaide een halve cirkel voorwaarts, en kwam dan dat klote-obstakel tegen: de grond! Zijn fiets kwam eerst Pieter zelf tegen, en dan 4 meter verder de grond. Gebartsten helm, wat krassen op het gezicht, deuk in frame, schouder, benen, en in zijn ego (alhoewel hij daar niet echt wakker van zal liggen), dat is de balans. Even later reden we gezamelijk over een andere natuurlijke "jump-ramp", die eigenlijk niet echt veel voorstelde, en toen hoorde ik Pieter voor mij zeggen: "Aha, ik wist dat ik hier ergens in dit bos kon jumpen, het was dus hier, en niet daarstraks.". Ja terère, zeggen ze dan bij ons !

De 2 "groene" herders (zowel in kledij, als qua ervaring bij ons), en enkele "anderen", hadden toch nog moeite om enkele korte technische afdalingen in het bos te doen, en verkozen de veiligere methode om iets verder, en iets minder steil naar beneden rijden. Absoluut geen slechte keuze! Sommige mensen willen graag de maandag nog gaan werken in plaats van een ziektebriefje op te sturen naar hun baas. Techniek komt met de jaren, en gaat nadien ook weer weg met de jaren. En voor bepaalde passages in het bos is een portie durf en techniek wel nodig, terwijl dom genoeg zijn om het gevaar niet in te kunnen schatten, ook kan helpen om het te doen, maar daarom niet om het te overleven. de grote techniektest in dit bos is "de wortel", die vandaag bedwongen werd door Ben en Pieter, proficiat. Ik zal de beelden eens moeten analyseren om te kijken hoe ik het precies moet doen.

Bevoorradingen waren er niet, maar die zullen er op 24 mei overvloedig aanwezig zijn, geloof me. Levi had ergens halfverweg wel drank voorzien, zodat we ons toch enigszinds konden bevoorraden, redelijk handig als je weet dat niemand deze 56km in 1,2,3 zal afwerken.

Toeval of niet, maar we hebben vandaag hopen schapen gezien, allemaal herderloos. 1 van de schapen had het niet echt gemunt op de Taurine van Steven die even geparkeerd stond naast den draad. Eerst begon hij aan zijn handgrepen te sabbelen, en daarna begon hij er gewoon op te bokken. Waarschijnlijk hadden ze van zijn vorige vacht Cannondale sokjes gemaakt.

Hoogtemeters kwamen we overal tegen, maar die zitten volgens mij meer in de 2e helft verstopt. Op een van de vele afdalingen kreeg Katrien een snakebite te verwerken, iets wat de Herders in no time terug konden oplappen. De rappe mannen werden na elke nieuwe beklimming naar het einde toe, minder rap, en er stonden meer dan 1000 hoogtemeter op het programma, dus tijdens die laatste klimmetjes was er eerder sprake van traagheid dan van snelheid. Om het niet te lastig te maken werd het offroad gehalte in het laatste stuk van alle afstanden op een normaal gemiddelde gehouden, kwestie van de deelnemers op 24 mei de kans te geven om voor den donker terug te zijn.

De 56km tocht is in zijn geheel zeker lastig genoeg om het overgrote deel van de Herders serieus te doen afzien. "Pap" zeggen lukt nog, maar vraag ons niet meer om ze klaar te maken.

De beoordeling van het parcours laat ik deze keer aan de niet-herders over.

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -