Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
Joybikers - Ronse - 29/06/2008 - Joinsie Alex Alex2 Ardi Frederik Franky Stevenvde Patrick Maarten Henk FrederiekD Jurgen JeePee Pollie Pieter2 Scubaluc Rik
Herders,

dit weekend konden we terug genieten van een tochtje in eigen streek, meer bepaald in Ronse. Het weer lijkt voor ons nooit goed genoeg, te warm of te koud, maar nu was het eens perfect zie: gemiddeld 20�, licht bewolkt, en een klein beetje wind. Da's warm genoeg, droog (ook de voorbije dagen), en toch niet te warm en te windstil zodat de zweetdruppels in uw brilglazen druppelen!

Weer:      

Ik had de grootste herderopkomst ooit verwacht, maar dat werd het net niet, we bleven steken op 22 deelnemende herders, ook niet slecht me dunkt, en als er clubs waren die beter deden, laat het me dan gerust weten! Ik wist trouwens dat zo'n recordpoging op zondag niet echt gemakkelijk zou zijn, want dan blijven de meeste herders liever bij hun schaapjes, nadat ze de zaterdag alles hebben gegeven.

De tocht ging redelijk snel offroad, heel anders dan de voorbije jaren waar we eerst een paar km road te verslinden kregen ter opwarming. Maar hoogtemeters bleven uit tot km 4, tot aan de "Avenue des Hauts" notabene. Nog steeds een ideale opwarming dus. Maar daarna ging het serieus omhoog, van die 22 groene mannetjes in groep was toen al geen sprake meer. Scubaluc reed trouwens al direct zeer op het gemak om zijn knie te sparen die binnekort onder de scalpel moet (en niet zo enen van Cannondale dan). Ik had het lastig genoeg met mijn eigen zelve, zodat ik niet goed wist wie voor me, en wie achter me reed. Ik denk wel dat die 1e groep groter was dan die 2e. Wat me ook opviel is dat de meeste herders die tot voor enkele maanden weinig conditie hadden, mij nu zonder veel moeite voor konden blijven. Ik herhaal dus nogmaals: we hebben nieuwe, en vooral trage herders nodig!

Vanaf de eerste klim tot aan de 1e bevoorrading kregen we een fantastisch parcours: technisch, veel single tracks, wortelpaden, noem maar op. Het leek voor mij althans allemaal nieuw. Volgens de kenners reden we grotendeels door het Bois Lefèvre, als ik dat goed kon verstaan.

De 1e bevoorrading was dik in orde, alles wat we nodig hadden was er, inclusief die megataaie powerbars, die niet te vreten zijn, maar die iedereen wel opeet om toch maar mee te blijven kunnen met de rest. Een van de medewerkers aan die bevoorrading zag er niet zo vreed goed uit, en aan zijn stem te horen zat hij redelijk "vroeg" in zijn bed, of totaal niet, maar het moet vreselijk gezellig geweest zijn. Op de bevoorrading ook trouwens. In deel 2 volgde ik de mannen die ik kon volgen, Ardi, Rik (zonder Mic, die al 2 dagen aan het "recupereren" was na zijn diplomaviering), Pieter en Alex1. We kregen onderandere het "Ronnybos-voor-1-dag" dat er dit jaar zeer goed berijdbaar bij lag, al mag het voor mij gerust wat moeilijker zijn, want het zijn de moeilijke uitdagende stukken die ons bijblijven, zowel bergop als bergaf. Anyway, geen Ronny's gezien dit jaar, toch geen figuurlijke, de letterlijke Ronny reed toen voor mij denk ik, en toch was hij na mij gestart aan de bevoorrading. En dat lag dan aan het missen van een pijltje toen Ardi en ik onszelf uit de wind zetten door achter een paarderemorque te rijden, zo dicht dat we geen pijltjes konden zien, zelfs niet nadat ik zei dat we moesten opletten dat we geen pijltjes zouden missen, stel u voor. Toeme toch, onze straf: 20 hoogtemeter extra. Ook het heksenpad met bijhorende steile klim lag nog onderweg. Ik kon daar tot voorbij het steilste stuk rijden, maar er stonden een paar mensen aan de zijkant die me mentaal beïnvloedden (door daar gewoon te staan, flauw excuus, I know, maar ik kan maar proberen), waardoor ik mijn stuur iets te schuin parkeerde nadat ik mijn voorwiel eventjes van de grond trok, ik kon wel blijven rijden, alleen reed ik niet naar waar ik moest rijden, maar de struiken in, en dat was dus niet de bedoeling. Ik hoorde dat Levi er met zijn bende wel boven reed.

De 2e bevoorrading was even goed voorzien. Jens zat er wel met een platte band, en wachtte tevergeefs op zijn vader JeePee, waarvan hij dacht dat hij achter hem zat. Niet dus, JeePee zat voorop bij Zwiebertje en Levi, maar keerde terug na een telefoontje dat zoonlief pech had. Vaderliefde kan toch schoon zijn hé? De band oppompen lukte Jens niet echt, maar ik moet toegeven dat ik de pomp zelf ook niet aan de praat kreeg, JeePee legde het dan nog eens uit, "kijk Jens: die gaatje dicht houden zie", en ik keek aandachtig toe en dacht "aaaaah, zo moet dat", maar ik zei "ja, natuurlijk zo".

Deel 3 bracht ons naar D'Hoppe en omstreken en kwam ons zeer bekend voor (en nog veel meer als we achteruit keken). Maar zo te horen hadden weinig deelnemers, die ook onze tocht reden, door dat ze hier over hetzelfde parcours reden als de herdermarathon. Ik probeerde in eerste instantie volop te genieten samen met Ronny, Zotte Maarten, Henk, Steven en Ardi. Op een klein steil stukje waar we van de oude spoorwegbedding afreden richting dat brugske, reden we met ons 5 op een hoop. Ronny en Zotte Maarten voorop, de een zet een voetje, de andere remt, en Henk probeert uit te wijken maar dat lukt niet 100%, Steven kiest buitenkant bocht maar raakt verstrengeld in Henk en bike, en raakt niet op tijd uit zijn klikkers omdat zijn been geblokkeerd zat in iets van Henk. Enfin, resultaat was dat Steven eventjes out was wegens ferme spierpijn, het gevolg was dat Steven iets trager ging erna.

De 3e bevoorrading aan Beaufaux was net zoals de vorige zoals het hoort. Van daaruit ging het terug via een ommetje en een laatste splitsing richting Ronse, maar niet zonder terug nog een portie klim- en offroadgeweld voorgeschoteld te krijgen. Ik herinner me vooral die bosstrook met die mulle ondergrond waar ik geprutst heb. Draai nemen, in decor rijden, bergop opstappen verkeerde vitesse, afstappen, verleggen, opstappen en aanzetten, nogmaals den decor inrijden, opstappen, langs de andere kant den decor inrijden. Enfin, zoals ik al zei: prutsen dus. Na die strook merkte ik dat mijn stuur begon los te komen (ge zou voor minder natuurlijk), ik kon aan mijn handvaten draaien, maar anders dan bij een moto, kon ik daarmee geen extra gas geven. Na een passage door een wei begon mijn stuur ook op en neer te gaan en toen besliste ik maar om in te houden, mijn inbus te pakken en het vast te zetten. Alleen: ik had mijn inbus-set niet mee (gewicht, balast, you know), en de andere Herders die meereden, hadden net iets minder geprutst in dat bos en waren dus ver voor. Dus stopte ik een vriendelijke westvlaming (ter info, het stond niet op zijn gezicht te lezen dat het een westvlaming was, maar ik hoorde het wel, en ik spreek zijn taal), die me een inbus sleutel verschafte waarmee ik de vijzen van mijn stuurpen weer vastdraaide, ik had het dus iets te weinig aangespannen, en door het schud en beef werk waren de vijzen er bijna volledig uitgekomen. Nadien kreeg ook Henk nog pech: platten band na een steenstrook, waardoor ik weer kon aansluiten. Ik vergeet ook op het einde nog dat holder de bolder afdalingske, waar mijn vork evenveel keer op en neer moest gaan als op de rest van het parcours, mijn armen voelden als rekkers daarna!

Op het einde kregen we nog een halve toeristische trip door Ronse, goed om de spieren wat los te rijden, en een serieus verschil met vorig jaar toen ze ons nog het Muziekbos, de Kruisstraat en de Hotond opstuurden. Ik moet toegeven dat ik nu content was dat het einde plat was, maar compassie mag je als organisator van zo'n tocht niet hebben. Ze komen niet naar Ronse om het station te zien neem ik aan? De veel deelnemers van de grote afstand zijn sadomaso's, dus waarom ze niet laten afzien? Enfin, dat doet geen afbreuk aan het prachtige parcours natuurlijk. Ik stel me wel vragen bij de naam van de tocht: "Koninginnerit der Vlaamse Ardennen", terwijl we meer dan 90% over waals grondgebied reden, iets waar meer organisaties uit deze regio zich wel eens schuldig aan durven maken, en in feite maar goed ook ;-)

Parcours:      

Ik beaam ten zeerste de vele seingevers op het parcours, de ruime en deftige parking, de uitstekende bepijling en bevoorradingen, de vlotte inschrijving, maar ik verafschuw de gruwelijke hogedrukreinigers die staan te wachten om hun tanden in mijn materiaal te zetten. Ik merkte wel op dat ik de druk kon regelen, dan maar op minimum power op klein debiet mijn bolide opgeblonken. Nog een korte après gehad op het grasplein, en nog wat aan leden-binding proberen te doen.

Organisatie:      

Tot binnekort, Joybikers!

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -