Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
VTT - Kruiskerke - 02/08/2008 - Joris Firmie Gunther Jeroen Frederik Patrick Henk Jef Sno Ben Mart Janten Scubaluc Dominique Johan
Herders,

ik moest even in ons verslag-archief duiken om me te herinneren waar Kruiskerke ligt. Juist, daar tegen Aalter, waar ze ooit tomaten gaven op een bevoorrading.

Wat het weer betreft hadden we absoluut niets te klagen, droog in de lucht, droog op de grond, schoon zonnetje, en toch geen bak-puf-zweetweer. Gewoonweg ideaal.

Weer:      

Toen ik bijna aangekomen was, moest ik eerst nog een kleine ommeweg nemen aangezien er een elektriciteitspaal afgeknakt was die de baan belemmerde. Met de bike springen we daar over, maar mijn 2.5 tonner zou daar niet in slagen vrees ik. Eens aangekomen merkte ik redelijk wat geparkeerde wagens, maar toch had ik nog een schoon plaatsje in de wei schuinover de start. Dat is nu iets vreemds aan de meeste mountainbikers of andere fietsliefhebbers: ze gaan ergens naartoe om zoveel mogelijk kilometers te gaan fietsen, maar o wee als ze hun auto 100 meter te ver moeten parkeren. Als ze zouden kunnen, dan parkeerden ze hun auto in de feesttent of kantine.

Maar de feesttent bleef gespaard van vierwielers en diende als inschrijvingslokaal, waar we een formulierke moesten invullen. Het was wel serieus zoeken naar zo'n formulierke en een stylo, en toen ik eindelijk eentje gevonden en ingevuld had, bleek ik toch wel dat voor de cyclotocht ingevuld te hebben zeker? Dan gelukkig nog eentje vooraan op de grond gevonden en opnieuw ingevuld. Daarna even zoeken in welke file ik moest aanschuiven, maar gelukkig had Johan ondertussen na 5 minuten aanschuiven door dat hij verkeerd stond, en de meest rechtse file moest pakken, waar slechts 3 wachtenden voor ons stonden. 2 Eurootjes afgeven, en de rechterstrook van het formulier kregen we terug mee. Vreemd genoeg stond daar niets van stempel op, dus snap ik niet hoe ze de betalers konden onderscheiden van de nietbetalers die gewoon het strookje zelf afscheurden en meenamen. Wat ook ontbrak op dat formulier was een noodnummer, was er hier dan geen pechdienst? Tja, hopen dat we geen pech hebben onderweg.

Iets na 8 uur gingen we van start, Martine al iets vroeger, Janten en Scuba zelfs een uur vroeger, Zwiebertje (klassieke laatkomer) en Stefaan (das lang geleden, jong) vertrokken te laat.

Vooraan babbelde ik wat met Erik, in de hoop hem zo veel mogelijk in te tomen, alvorens hij aan zijn "vlucht" zou beginnen. Na een kilometer of 5 kwam Zwiebertje aansluiten, en toen was het weer van datte natuurlijk: Erik stak een tandje (of 10) bij, en samen met Zwiebertje en Ben den bos in, enfin "het bosje" moet ik zeggen, want veel bos kwam er in deel 1 niet aan te pas. Enkel dat bosje waar Ronny vorig jaar viel, ik bedoel: een van de bosjes waar Ronny vorig jaar viel. De eerste achtervolgende Herders reden eigenlijk ook nog altijd te snel naar mijn goesting, en ik zag het niet zitten om me nu al in te spannen en dan na 60 km te zitten hijgen met mijn tong op mijn stuur. Dus werkte ik redelijk op mijn gemak deel 1 af in de nabijheid van Joris en Gunther, dat was volgens mij de beste manier om een beetje conditie bij te kweken.

De eerste bevoorrading kwam er na een twintigtal kilometer, en was redelijk uitgerust. Aquarius als sportdrank, en voor de rest water, fruit, en redelijk wat koeken. De tomaten van vorige editie ontbraken dit jaar, maar ik hoorde daar niemand over klagen. Erik vertrok er samen met enkele deuretrekkers, en geen andere herder voelde zich geroepen om met hen mee te gaan, tempovrees heet dat dan.

Maar ook bij de overschot zaten nog wat snelrijders. Ik zag Ben vertrekken met Zwiebertje, en even daarna zag ik Johan er naartoe spurten met Jeroen in zijn wiel, en ook Mart was mee. Laat die maar rijden, ik amuseer me hier wel. Even verder raapten we Jeroen op, die mooi stond te wachten aan de splitsing om ons nog eens goeiendag te zeggen alvorens zijn 45 af te werken, vandaar dus zijn konijnentempo.

Firmie, Henk, Ronny en ik reden samen verder de 65, net zoals de andere herders. Deel 2 bracht ons naar de bossen van Hertsberge (waar Ronny vorig jaar viel), maar de mooie stroken, die we kennen van de wintertocht van de Hertetrappers lieten ze er toch uit. We kregen wel al een iets hoger offroadgehalte en enkele bospassages, maar wie veel offroad verwacht, blijft hier toch stevig op zijn honger zitten.

Maar ook dan nog kun je plat rijden, dat bewees Ben. Groep 2 stopte om hem te helpen. Nu ja, van helpen is er eigenlijk geen sprake. Als iemand plat rijdt stopppen de achterliggers 'uit sympathie' en omdat ze dan een excuus hebben om even uit te blazen. En met hoe meer we stoppen, hoe sneller Ben verder werkte. Het was ook hier dat Stefaan kwam aansluiten, veel zien we hem niet, hij fietst liefst rond zijn voordeur, of op enkele kilometer ervan. Om ons vandaag in te halen heeft hij wel serieus zijn tenen mogen kuisen, hij had daarentegen ook gewoon op tijd kunnen vertrekken natuurlijk.

Ook Jef, Gunther en Joris kwamen terug aansluiten en samen vertrokken we terug richting 2e bevoorrading. Het begon iets rapper te gaan dan daarnet, maar ik was nu toch al serieus opgewarmd (en weer afgekoeld en weer opgewarmd) zodat ik meeging, en in het wiel kroop.

De 2e bevoorrading was redelijk sumier, water, alpro sojamelk, en redelijk veel koeken, maar geen fruit of energiedrank. Als we 65 km rijden verwacht ik wel dat ook de 2e bevoorrading in orde is.

We vertrokken terug samen voor het laaste deel, maar lang bleven we niet samen. En aangezien ik nu goed opgewarmd was, en nog geen klop inspanning geleverd had, besloot ik om die rappe mannen maar te volgen. Niet Erik en zijn maten, die waren al lang gaan vliegen, maar samen met Zwiebertje, Ben en Stefaan reden we een niet onaardig tempo. In de achtergrond (met nadruk op "achter") hoorde ik Johan af en toe iets mormelen van "blablabla hoek afsnijden blablabla", ik vermoed dat hij het had over die boom die ik oversloeg op elke 90� bocht in het bos. Maar even later zweeg hij stil toen hij een stuk van 200 meter "shortcutte" op een van de technische stukjes, en daarna werd het nog stiller, maar dat was dan omdat hij zelfs met shortcuts niet meer konden volgen. Maar het is hem vergeven, dat komt ervan als je een hele zomer niet rijdt, in feite ging het voor Johan vandaag behoorlijk goed.

De bepijling was niet 100%, zelfs geen 80%, we hebben enkele keren het anker mogen uitsmijten en demi-tour doen. Een extra pijltje in elke bocht kon zeker geen kwaad.

Ik herinnerde me weer dat technische stukje in het bos, waar zowat elke vierkante meter benut werd, en waar de opdracht was: volg het wiel voor u en mijdt de bomen. Als ik me niet vergis, viel Ronny hier vorig jaar. Je moest er 100 meter rijden, 180� draaien rond een boom en weer 100 meter spurten om dat wiel in te halen. Leuk maar zeer lastig, en langer had het niet mogen duren, maar geen geklaag daarover, want alle beetjes offroad kunnen helpen om dat (niet al te hoge) gehalte omhoog te brengen.

In de road stukken die erna kwamen kon Stefaan op zijn 48 tandwiel vooraan serieuze snelheden te halen, terwijl zijn benen draaiden op het ritme van een secondewijzer! En wij maar koffie zitten malen! Ik slaagde erin om mijn bike heel de rit proper te houden, maar dat was buiten de laatste offroad passage gerekend. In een dreef met flink wat putten was de regen van de dag voordien blijven staan en dat zorgde voor een hoop onvermijdbare plassen. Tenzij je achter de bomen kon rijden, maar aan een snelheid van 30 per uur offroad flitsen die bomen iets te snel voorbij om er nog tussen te springen. Ik koos dus voor de plassen, de modder moest ik erbij nemen.

Parcours:    

Maar er wachtte ons een perfecte afspuitinstallatie, 6 spuiten en zeker genoeg druk (maar gelukkig geen hogedrukreinigers want daar moet ik niet van weten). In mijn banden werden de "witte biezekes" terug zichtbaar, wat belangrijk is voor het snob-gehalte natuurlijk.

Aan de finish zagen we ook nog enkele Hijftespurters starten met hun fijnebandenvelootjes. Op het gezellig terras verorberden we nog een paar blondes, die Scuba dringend nodig had om caloriegewijs weer op peil te komen.

Organisatie:    

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -