Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
VTT - Vlezenbeek - 10/08/2008 - Henk Frederik Mic Stevenvde Rik Maarten
Herders,

7 stuks waren naar Vlezenbeek afgezakt, waar ligt dat? Wel, ergens tussen Ninove en Halle, niet ver van de Ring van Brussel. Niet tegen mijn achterdeur dus. Een tochtje van 100km met 1300Hm leek me een uitstekende voorbereiding voor de Houffamarathon over 2 weken. Het enige nadeel: er werd slecht weer voorspeld, en nog erger: dat bleek nog uit te komen ook! De eerste 3 uur hebben we dus non stop in de regen gereden, maar al bij al viel dat nog mee, de temperatuur was hoog genoeg om geen koud te hebben, meer nog: de regen leek me een ideale manier om af te koelen. En het was eerder motregen, geen regenvlagen.

Weer:    

We parkeerden onze auto's in een weide, waar we moesten opletten voor enkele "taartjes" die her en der achtergelaten waren door een leger gevlekte herkauwers. De inschrijving ging door op de binnenkoer van de boerderij naast de weide, en die boerderij was duidelijk nog in gebruik, dat kon je ruiken. Maar geef mij maar die gezonde boerelucht, ik heb dat eigenlijk liever dan zo'n bedwelmend cafeetje in het midden van 't stad, waar je eerst een half uur moet zoeken om uw auto deftig kwijt te geraken.

Om 7u45 gingen we van start en al snel bleek dat de ondergrond blijkbaar weinig had geleden onder de regen van de voorbije dagen, het lag allemaal zeer goed. Hier en daar een klein streepje modder maar niets onoverkomelijks, en toch dacht Steven 1 van die stukjes te omzeilen door even over een grasveld te rijden, om 100 meter te ontdekken dat hij via die wei niet meer op het goede pad kon geraken en dus moest terugkeren. En als ik me niet vergis was er hem nog een onnozelaar gevolgd ook, ahum.

Het stuk tot aan de 1e bevoorrading reden we redelijk op het gemak, vooral met die 100 km in het gedacht. Ik zag Levi wel 1 keer proberen hoe de benen waren op een stukje vals plat richting antenne van Halle, een uitkijkpunt waar de wind duidelijk aanwezig was. Deel 1 was niet echt spectaculair, zeker niet qua hoogtemeters, maar er was genoeg afwisseling, dus zeker geen saai parcours.

De 1e bevoorrading was in een hal van een bedrijf in Buizingen, en die was dik in orde, fruit, koeken, verschillende smaken sportdrank, Aquarius, meer moet dat niet zijn (maar dat mag altijd).

Deel 2 begon al redelijk mooi, langs een paadje dat hier en daar onberijdbaar was: "Herders, opgepast hier, we moeten afstappen. Maarten, rij maar door zene.", maar de gevarenbordjes waren duidelijk genoeg en afstappen leek ons de enige keuze, maar het was toch een mooi stukje. En we kregen nog meer mooie stukjes, af en toe met redelijk tot zeer dichte begroeiing, ik herinner me die plaats waar we moesten slalommen tussen de bomen op een pad dat even breed was als ons stuur, en een stukje waar er tussen een muur en een hoge draad, 5 cm minder plaats was dan de breedte van ons stuur. Daar was het dus best om met uw vingers van uw barends te blijven. Ondertussen waren Rik en Mic al afgeslegen voor de 55 km.

De 2e bevoorrading kregen we op een idyllisch plaatsje in Alsemberg en was enkel bedoeld voor de 100 km rijders, maar daarom niet minder in orde dan de eerste. We kregen nog steeds keuze van sportdrank, water, koeken fruit, enfin, zo hoort het dus.

De kilometers tussen de 1e en de 3e bevoorrading in St-Pieters-Leeuw waren veruit de mooiste, zeer afwisselend, nergens saai en bij momenten zeer technisch, en wie dacht dat het in de streek ten zuidwesten van Brussel plat is, zit er dus ook naast. Ik zag 2 keer het bord "Dworp" staan, en 2 keer kondigde dat een klim aan. Daar ergens lag ook Sint Genesius Rode, ge weet wel, de stad van de punaises, maar die sparen ze voor De Gordel denk ik. Alleen jammer dat we zo weinig bosmeters kregen, maar ik vermoed dat hier ook de brede banden en stoere lijven van menig mountainbiker niet welkom zijn in de bossen. Je hoort het meer en meer: "Sorry mannen, we mogen er niet in". Jammer, want ik had de indruk dat er hier alleszinds genoeg bossen waren, die we netjes omzeild hebben. Maar er zaten toch nog enkele mooie en technische bospassages in. Levi vond ze zo mooi dat hij soms een bordje vergat te lezen: "Extreme" stond erop te lezen. Hij was er welgeteld 1 seconde gepasseerd en zijn banden wezen naar de hemel. Een trapje van zo'n 30 cm te laat gezien, gevolgd door een remmaneuver en nog een trapje van 30 cm die er teveel aan was. Schone koprol, dat wel, maar het was toch niet zijn bedoeling. De achterliggers deden het iets meer op het gemak.

Maarten had al sinds de 2e bevoorrading te kampen met een loskomende eierklopper, en deed alles iets meer op het gemak (ik weet niet of dat enkel aan die pedaal lag of niet), maar hij kreeg het gezelschap van Steven. Henk had na de rit van gisteren ook geen goesting meer om snelheidsrecords te verbreken, en iets voorbij halfweg had Levi ook al herhaaldelijk laten weten dat bij hem het beste ervan af was. Maar als Levi nu dat zegt, of zegt dat hij zich gaat laten naturaliseren tot Irakees, we geloven er in beide gevallen even veel van. Ik voelde mezelf redelijk goed, en heb van dat gevoel lang kunnen genieten, en voelde me nog super aan de passage rond de golfclub van Anderlecht, maar op het einde van deel 4, net voor de 4e en laatste bevoorrading voelde ik een spiertje tegenpruttelen, en klein tintelingske, gelukkig niets meer. Het parcours was daar op zijn ergst: harde ondergrond, met een laagje bruine zeep. Een bordje duidde aan: "Alles geven", en net zoals bij alle andere bordjes, volgde je hun raad best.

Aan de 4e bevoorrading konden we nogmaals onze bikes afspuiten met een hogedrukreiniger. We bleven eventjes wachten tot we weer kompleet waren, en zagen onderandere een deelnemer zoeken naar een vreemd getik bij het ronddraaien van zijn achterwiel. We keken allemaal naar de remschijf, maar zagen niet direct dat er een nagel van 8 cm door zijn band zat, die tikte tegen zijn zadelbuis. En bij het uithalen van de nagel bleek de antilekvloeistof toch niet opgewassen tegen het gat. Hij wachtte volgens mij wel iets te lang om zijn wiel rond te draaien zodat de vloeistof met behulp van de middelpunt vliedende kracht het tot stand gekomen verschil in luchtdruk kon gebruiken om van aggregatietoestand te veranderen, begrijp je?

Het laatste deel begon goed, maar de laatste 10 km zat ik erdoor. En precies op dat moment kwam Levi (die gast waarvan het beste er al van af was) mij en Steven op een beklimming voorbij gestormd als een duivel uit een doosje. Verdoeme, die muiletrekker!! Steven ging er zonder veel porblemen naartoe, terwijl ik mooi op een hondertal meter bleef hangen, en geen meter dichter kwam, ook al haalde ik het onderste uit de kan, en ging Levi voor een 2e keer tegen dek op een afdaling: Eerst kuste zijn voorband de achterband van Steven, en daarna probeerde Levi zelf die band te kussen. Dat laatste stuk vond ik overigens het minste stuk, veel paadjes tussen de weiden, die al na een stuk of 3 tegen beginnen te steken. En hoe lastiger ik het kreeg, hoe meer ik op die zuigstukken vloekte.

Toch was ik tevreden als ik na 102 km terug de weide kon oprijden.

Parcours:     

De afspuitinstallatie was dik in orde: genoeg spuiten en genoeg druk. De bepijling en de splitsingsborden waren overal zeer duidelijk, en de gevarenbordjes habben hun werk gedaan (op 1 na voor Levi). Een seingever hier en daar had geen slecht gedacht geweest.

Organisatie:      

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -