Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
Mountainbike XL - Poperinge - 15/08/2008 - Vincent Firmie Joeri Jeroen Ardi Frederik Stevenvde Patrick Maarten Henk Emmanuel Jan Jef Janten Carl Scubaluc Mic Rik Boessie
Herders,

een wettelijke feestdag is blijkbaar een geschikt moment om wat herders bijeen te roepen. Als ik goed kan tellen stonden zo'n 23 groene mannetjes paraat in het wilde westen van België: Poperinge. Enkele daarvan voelden zich geroepen om de 125 KM te trotseren, want dit is Poperinge XL.

De voorbije dagen had het nochtans lelijk huis gehouden in de hemel, maar op O-L-V-Hemelvaart scheen de zon, en de ondergrond daar in de westhoek lag er bijzonder goed bij, mijn Ralphkes stonden klaar om te racen.

Weer:      

Maar 23 herders samen doen vertrekken is niet evident. Op het moment van vertrek, was Diederik nog aan het inschrijven en daarna kwam nog zijn sanitaire stop. Zwiebertje, Maarten, ikzelf en Diederik vertrokken dus iets na de grote meute. En het was duidelijk dat we ze terug gingen inhalen, we zetten de inhaalrace in alsof ons leven ervan afhing. Niet echt slim als je denkt dat we 125 km op het programma staan hebben. De eerste herder die weer in het vizier kwam was Scubaluc, die het op die eerste klim liefst rustig aan deed. Iets verder zoefde Emmanuel voorbij (enfin, wij zoefden hem voorbij, maar da's hetzelfde lawaai), en na Rik en Mic kwam de rest van het peloton in zicht. Ik had warempel een gemiddelde hartslag van 173 bpm na 10 kilometer, en met 115 km voor de boeg en nog zowat 1700 hm zag dat er dus niet goed uit. De mannen van de 60 km en de 80 km liet ik voor me rijden, want die konden gerust een tandje extra steken.

Het parcours begon interessant te worden van zodra we in la douce France aankwamen, waar trouwens 80% van de afstand te rapen viel. De eerste 'berg' die eraan moest geloven was de Boeschepe-berg. schiet me niet dood als dat verkeerd geschreven is, en ook hoe je het uitspreekt moet je me niet vragen. 2 Locals die voor ons reden lieten Jan de correcte uitspraak 2 keer horen, maar dat hielp niet, en bovendien hadden die 2 geen helm aan! En zo heb ik er nog enkele tegengekomen, hoe stom kun je zijn? Zonder helm mountainbiken is even gevaarlijk als zonder gordel autorijden. En ik hoor dan telkens hetzelfde liedje: ja maar, wij rijden toch niet zo snel. Toetoet, toeternietoe, als gij aan 5 km/u een koprol maakt, en met uw kopke richting blauwe planeet duikt, dan is dat dodelijk genoeg om een helm te verantwoorden. Maar goed, tot daar mijn preek. Op de Boeschepeberg kozen we de technische lus, en dat bracht ons direct een mooi technisch stukje door het bos, het mocht wat langer zijn, maar in elk geval: wij willen meer van datte!

De 1e bevoorrading kwam na zowat 25 km en die was perfect, net zoals alle bevoorradingen vandaag. Van alles wat, genoeg keus, sportdrank, cola, soyagedoe, chocola, koekskes, fruit, en zelfs chips. Alleen opletten voor de put. Op het bordje stond er: "Attention: Put". Dus: il faut opletten hé. Ik was toen al aan het twijfelen of ik nu 100 of 125 zou doen, want die grote inspanning had me waarschijnlijk niet veel goeds gedaan. Maar het voordeel hier was dat die splitsing op het einde kwam, dus kon ik mijn keuze nog uitstellen.

Na de bevoorrading trokken de grote afstandsrijders verder Gallië in, terwijl de anderen terugdraaiden richting de Vlaanders. Ik reed in een goed gezelschap, samen met Jan, Maarten, Steven en Ardi. En de hoogtemeters begonnen te komen, enkele redelijk pittige klimmetjes waarvan ik jullie de volgorde moet schuldig blijven, maar wel nog enkele namen kan herinneren: Catsberg (die met die Antenne), de Casselberg, de Rode berg, de Zwarte berg, en nog een paar van die beestjes en op het einde nog de Scherpenberg en Kemmelberg. Op een van die afdalingen zag ik Jan voor mij een Ronny maken, schoon gemikt in een plas met zijn naam op! Het filmpje zou geld waard zijn. En materiaalpech bleef ook niet uit: Jef brak de patte van zijn Endorfin nog voor de 1e bevoorrading, en ons groepje van 5 kreeg samen 3 lekke banden, waarvan ik er 2 voor mijn rekening nam, 1 voor elk wiel, en Ardi ook 1. In Ardi's geval was het even zoeken naar de juiste cartouche, want die die ik hem gaf, bleek leeg te zijn. Dat spel zit dus al 10 maand in mijn zadelzakje leeg te wezen! Een mens investeert honderden euro's in licht materiaal, maar geeft blijkbaar niet om het overtollig gewicht van wat afval, dat dient tot niets. Mijn eerste platte band was een trage leegloper, die perfect getimed was. Net voor de 2e bevoorrading op de top van iets dat eindigt op '-berg', was hij helemaal plat, ik moest welgeteld nog 25 meter te voet doen op de steile kasseien. Een andere deelnemer sprak me aan, toen hij me nadien een nieuwe band zag monteren: "Aaah, ik dacht al: een Herder te voet op een beklimming, dat kan toch niet?"

Ik haalde een serieuze doorn uit mijn band, die evengoed als nagel kon dienst doen. Even nadien was mijn voorste Ralph aan de beurt, weer een doorn, maar iets kleiner. Jan demonstreerde (niet voor kinderen) hoe je een band al zittend oppompt met een mini-pomp. Merci voor de pomp en de band Steven, je krijgt die wel terug, maar je mag er nooit om vragen.

Nadien kregen we geen materiaalmiserie meer. Ik ben wel op mijn smikkel gedonderd toen ik (te voet notabene!) een glibberig stukje wou oversteken. Links een afgrondje die afgespannen was met een oranje vangnet (waar ik voor mij ook iemand zag indonderen), rechts een lichtjes roestende prikkeldraad. Ik koos voor de prikkeldraad, met als gevolg een lelijke diepe schram in mijn elleboog. En even verder tijdens een singletrack langs een bospad zag ik een tak hangen in het midden van de weg, die me onschuldig leek. Ik dacht van die met mijn schouder wat weg te duwen, maar die tak dacht waarschijnlijk hetzelfde van mij. Resultaat: Tak 1 - Frederik 0. Gevolg: een lange rode schram van mijn schouder tot mijn achterwerk, en ook die deed geen deugd. We kregen nog enkele leuke afdalingen, en ik wil zeker die vermelden aan de Zwarte berg, waar we na de keuze "technisch" een offroad stuk met trappen moesten afrijden die soms toch een serieus hoogteverschil vormden. En als elke volgende trap dieper en dieper wordt, dan kun je gewoonweg niet meer stoppen, tis pompen of verzuipen, of in ons geval: rijden of tegendek gaan. Geluk bleven we alle 5 op onze 2 wielen, maar deze afdaling was zeker niet voor mietjes.

De 3e bevoorrading was op dezelfde plaats als de 1e, en het was duidelijk dat de grote meute een serieuze hap uit de voorraad genomen had, maar geen probleem want er was nog steeds genoeg. De binnenbanden van de technische stand (ook een goed idee) waren trouwens al op, ik kon er dus geen reserve meer kopen, enfin op andere tochten kan je dat sowieso niet.

De mooie technische stukjes lagen soms nogal ver uit elkaar en de verbindingsstukken waren nogal in vele gevallen gewoon over de baan. Goed om weer op adem te komen, minder goed voor het offroad percentage. Ook op de 2e andere bevoorradingen was niets aan te merken, en die chips waren nog zo geen slecht idee volgens Steven: door al dat gezweet verliezen we een pak zout. je kon allicht een zoutvaatje vullen van al die witte kringen op zijn kledij.

Op de laatste splitsing 100 of 125 koos ik uiteindelijk toch voor de 125. En als je dacht dat ik eerst zo kraken, no way. Van ons groepje van 5 was Ardi de eerste die afhaakte, Een tijdje erna moest Steven het iets rustiger aan doen, maar hij had al moeten afrekenen met maagproblemen. Ik vermoed dat al die sportdrank, koeken, en gellekes, zonder eens wat deftige fret, uw maag bezoedelen net zoals een olietanker die breekt op de Noordzee. De Kemmelberg zat er nog aan te komen, en ik moet zeggen dat die serieus kan pijn doen, zo na 105 km. Eerst een stuk offroad, tot je denkt dat je boven bent, om daar te beseffen dat je eigenlijk nog maar beneden staat, en nog een kasseistrook mag beklimmen ook. Volgens mij is dat lastiger dan de Koppenberg. Bij Maarten was het beste er dan ook af na de Kemmel, dus gingen Jan en ik alleen door. Maar toen enkele andere bikers ons voorbijstaken en Jan probeerde hun wiel te volgen, brak bij Jan ook de veer. Op is op, en trop is teveel. Maar niet voor mij! Hehe! Ik ging door, en kon zelfs op het einde nog enkele 60-km rijders bijbenen die er snelheden van zo'n 35 per uur bij lichte tegenwind op nahielden. Ik heb er zelf geen verklaring voor zene, normaal ben ik ook bij de afhakers, en zeker op zo'n grote afstanden, maar deze keer dus niet. Het moet volgens mij aan die snelle eerste 10 km liggen, want mijn gesneden brood koop ik bij de bakker, niet de veearts, en wespen mijdt ik als de pest.

Parcours:     

De afspuitinstallatie heb ik niet gezien, ik was te content dat ik zonder veel miserie aangekomen ben, maar zo te horen was die in orde. De bepijling was perfect, de gevarenbordjes waren zeer nuttig, al vond ik wel dat ook hier op sommige plaatsen een seingever geen overbodige luxe was. Een organisatie als deze, met zoveel deelnemers, zou daar volgens mij zeker aan moeten denken. En een bewaakte fietsparking, zowat standaard op alle toertochten, ontbrak hier ook. Met al die gestolen bikes in de buurt, zou zoiets zeker aanwezig moeten zijn!

Organisatie:     

Ik wil nog mensen van het Rode Kruis bedanken die mijn schrammetje goed verzorgden! Die mensen worden maar al te vaak vergeten.

Voila de laatste test voor de Houffamarathon is geslaagd, ik kijk nu al uit naar de luttele 100 km in de Ardennen!

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -