Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
Houffalize Marathon - Houffalize - 24/08/2008 - Firmie Ardi Maarten Henk Emmanuel FrederiekD Ben Junior Pollie Scubaluc Vincent Sven Joeri Jeroen Frederik Franky Stevenvde Jan Jef Janten Carl Twix Boessie
Herders,

ietwat afgeleefd, met stijve spieren, en enkele schaafwonden meld ik u dat de Houffamarathon 2008 er weer op zit. Naar jaarlijkse gewoonte maken de Herders, met hun vrouwen en kinderen, (dit jaar samen zo'n 55 stuks), er een weekendje Ardennen van. En zo werd Engreux dit weekend ingepalmd en herdoopt tot herderdorp. De barbecue op vrijdagavond moest afgezegd worden wegens een zondvloed aan neerslag, en ook de zaterdag zagen we meer regen dan zon. Alleen zondag, de dag van de marathon, bleef het tot 's avonds droog. Maar het kwaad was geschied en de berijdbaarheid van het parcours was er de dupe van.

Weer:    

Voor de 125 km was enkel Ardi ingeschreven, en die mocht een kwartiertje voor de 100 km vertrekken. Ondertussen stonden de 100 km herders klaar om in de startbox te springen, en te wachten op het startschot, wat de hartslag serieus kon doen oplopen. De mijne ging tot 120, die van Franky bleef onder de 90.

Ons startschot weerkonk, en weg waren we. Het zou zot zijn om te blijven staan, nietwaar? Maar 150 meter verder was het voor Franky wel zo: een kabelklem was op de baan geraakt en hij had prijs. Dubbel jammer voor hem, want niemand had zoveel naar de wedstrijd toegeleefd als Franky. Een paar minuten later was hij weer onderweg, maar een redelijke eindplaats was gaan vliegen.

Tijdens de eerste kilometers heb ik mezelf toch wat geforceerd, mijn ketting teveel op het middenblad laten liggen, niet uit luiheid, maar eerder omdat ik dacht dat ik het aankon. Tja in de Vlaamse Ardennen misschien, maar hier dus niet. En mijn niet opgewarmde spieren manifesteerden ook hun ongenoegen tijdens de eerste klim: owla frederik, take it easy man, of straks krijgt ge met ons te k(r)ampen!

Na een paar opstopingen kwam Maarten me inhalen. En opstoppingen waren er redelijk wat in het begin, lap, daar gingen mijn kansen op een overwinning (ik werd uiteindelijk slechts 248ste op 422, ik zoek nog enkele excuses want weinig volk gaat mij geloven dat het aan die opstoppingen lag). Het parcours kreeg in vergelijking met de vorige edities een grondige opknapbeurt, met een grote extra lus door het bos voor de 125 en 100 in het begin, waar we onze 1e bevoorrading kregen.

De 4 bevoorradingen die we kregen (op de 100km) waren in orde, al verwacht ik voor een tocht zoals deze wel een beetje extra, bovendien was het bij momenten een warboel, en kwam het amateuristisch over. Op de 3e bevoorrading waaiden de lege bekertjes van tafel door een klein windje (die niet van mij afkomstig was). Hadden ze dan nog nooit die houten panelen met voorgevormde gaten (waar de bekertjes in passen) gezien, die op elke andere TT gebruikt worden? De modder op de bodem van sommige bekertjes, en de wespen rond het fruit maakten het er volgens Junior ook niet appetijtelijker op. Qua keuze konden we daarentegen zeker niet klagen, genoeg drank, koeken en fruit. En de technische assistentie was ook handig, al zou het nog beter zijn mochten ze wat kleingeld gehad hebben, zodat ze tenminste Jan zijn 14 euro wisselgeld op zijn 36 euro Nobby Nic direct konden teruggeven.

Vincent nam een korte bevoorrading, en ik vermoed de rest van mannen vooraan ook. Maarten en ik namen iets meer de tijd, ik ben niet zo voor die blitz-stops, al doe je er in het klassement wel een goede zaak mee. Voila zie, daar gingen mijn kansen op een overwinning (excuus 2). Het begon op te vallen dat er steeds meer traag volk op het parcours kwam, de 50 kilometer rijders van de toertocht waren via een shortcut voor ons op het parcours geraakt. Niet dat ik erom geef dat iemand trager dan ik voor me rijdt (alhoewel, daar gingen mijn kansen op een overwinning), neen iedereen mag voor mijn part hier rijden, hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Maar als je het bekijkt vanuit het wedstrijd standpunt heeft de organisatie hier een blunder geschoten, want nadien werden wij nog ingehaald door de leiders van de 125 km, voorafgegaan door de moto. De mannen die strijden voor een 1e plaats kregen hier te maken met deelnemers die voor het eerst in de Ardennen reden. Stel u voor dat ze de GP Formule 1 in Francorchamps samen laten vallen met de "Deux Chevaux family days", snap je 't plaatje? Volgens mij zijn dat beide zeer interessante spektakels, maar ze horen niet samen. Daarom beter de Houffamarathon splitsen van de Houffa-TT, of brengt dat de winstplannen van de organisatie misschien in het gedrang?

Ik moet met tegenzin toegeven dat ik een Ronny gemaakt heb: voor een steil afdalingske van amper 2 meter stond er een kleine file. Bij mijn beurt klikte ik me vast, reed tot aan de balk net voor de afdaling, maar slaagde ik er niet meer in om over de balk te wippen, mijn wiel bleef steken. Mijn voet lande een meter dieper dan mijn bike, en daarna de rest van mijn eigen ook. Niets ergs, alleen niet leuk om mee te maken als er 10 man op staat te kijken. Na de extra passage in het begin was de 1e bevoorradingplaats van vorig jaar, dit jaar de 2e bevoorradingsplaats.

Daar zagen we Franky die serieus wat adrenalineoverschot bleek te hebben na zijn malheur in het begin, hij zei goedendag tegen Tania die hem opwachtte, samen met Isabelle en Jozefien, maakte een blitz-stop en weg was hij. Wij hadden niet bepaald traag gereden die eerste 50 km, en toch had Franky ons en een stuk of 400 anderen al ingehaald, chapeau.

Ik ging steeds opzij voor snelle achterliggers van andere afstanden, en probeerde op de meest veilige manier trage voorliggers voorbij te steken. Alhoewel, 1 keer moesten we een groepje Hollandse vrouwen voorbij, die niet erg snel reden. De achterste vrouwen riepen de voorste toe dat we afkwamen, maar blijkbaar moet de eerste iets naar links uitgeweken zijn want mijn bar-end haakte in die van haar, en we smakten keihard op de grond, ik al iets harder omwille van mijn snelheid: van 30 naar 0 in 0.5 seconde. Mijn helm heeft de klap op die boomstam gelukkig opgevangen, want anders had ik zeker een schedelbreuk. Nu duurde het eventjes voor ik weer tot 3 kon tellen (2,1,3) , maar het is weer goed gekomen (of in elk geval even slecht of dat het ervoor was ;) ). Ik excuseerde me 10 keer bij de vriendelijke Hollanders, want ik besefte dat ik als inhaler moest zorgen dat ik veilig kon inhalen. Maar de dames vonden het niet zo erg, hadden geen schade aan mens noch machine, en waren enkel een beetje geschrokken. Nogmaals sorry, dames.

De vele modderpassages overtuigden me dat ik de goede keuze gemaakt had om met de Bulldogs te rijden, en de RR's in Engreux te laten, want daarmee zouden bepaalde passages ondoenbaar geweest zijn. Net voor de 3e bevoorrading zagen we Vincent, die net plat gereden was, maar zijn band al terug aan het monteren was, en aan de bevoorrading zagen we Jan, die net zijn XCR Dry achteraan kapot gereden had op een prikkeldraad. Aan de bevoorrading kon hij een nieuwe Nobby Nic kopen, Michelin hadden ze er niet (goeie zaak, lijkt mij). 15u na de rit stond die NN al weer te koop, om maar te zeggen dat hij liever met Michelins rijdt.

Van dan af, na 75 km ongeveer, begon ik redelijk zacht te worden. Ik begon er door te zitten, nu kwam de lijdensweg. Ik telde de kilometers en hoogtemeters af, maar ik telde in beide gevallen af naar het verkeerde getal, want de 100 km bleek er 103 te zijn, en de 1800 hm bleken er 2200 te zijn, wat een ramp! Ik heb dit jaar wel alle beklimmingen die berijdbaar waren gedaan, in de wetenschap dat het nog steeds gemakkelijker is om 22-32 naar boven te rijden, dan te voet. Een paar keer moest ik afstappen omwille van een doorslippende bulldog, of een afstappende voorligger, maar overal waar ik kon bovenrijden, heb ik bovengereden. En nog veel belangrijker: ik heb nergens kramp gehad, iets waar ik de laatste tijd blijkbaar nooit meer last van heb, het geheim: magnesiumpillekes om de 3 dagen gedurende een maand of 3. het viel me wel op dat er een paar klimmen inzaten die sowieso te voet moesten gedaan worden, en die kan ik missen als kiespijn, dat wekt alleen maar de potentiële krampen op.

Ook de afdalingen heb ik allemaal gedaan. Ik twijfelde wel even aan de steile afdaling die uitkwam op de rivier, maar ik wist dat ik het me zou beklagen als ik het niet deed. En voor mij zag ik niemand te voet, ook Maarten niet, dus moest ik het ook wel kunnen. Het laatste stuk van het parcours was ongeveer hetzelfde gebleven, en ik kon me de steile klimmetjes goed voorstellen, zoals die naar het voetbalplein waar de laatste bevoorrading was. Lastig, maar daarvoor komen we naar hier.

Toen de 100 km op mijn schermpje preikte, en ik de startplaats in de diepte zag liggen, en ik de muziek hoorde weergalmen, hoopte ik dat er me nog slechts 1 afdaling scheidde van de aankomst, maar die plannen werden mooi de kop ingedrukt toen de achtergrondmuziek wegebte en de huizen terug verdwenen. Voor ons lag nog het technische shortrace parcours van 3 km. Redelijk technisch en absoluut niet plat. De concentratie was ondertussen niet meer wat het geweest was, en mijn armen deden pijn van aan mijn stuur te sleuren tijdens de beklimmingen, dus deed ik het op mijn gemak, maar zonder af te stappen.

Hier finishen is een prestatie, en dat zorgt natuurlijk voor de nodige euforie aan de aankomst, en leuk om te zien dat voor het eerst in mijn lange mtb carrière mijn vrouw en kindjes me daar stonden op te wachten!

Parcours:      

Over de organisatie heb ik wel nog 't een en 't ander te zeggen: we betalen hier 25? dus verwachten we ook wel wat. Seingevers: dik in orde! Op elke oversteekplaats waar we auto's moesten kruisen (eigenlijk zeldzaamheden op een parcours met zo'n groot offroadgehalte) stonden er seingevers en/of politeagenten. De bepijling: ik zou zeggen uitmuntend, maar op 2 plaatsen zagen ik en Maarten niet direct iets hangen, er stond wel telkens iemand die het verkeerde pad (toevallig of niet?) blokkeerde zodat we telkens juist reden, en 50 meter verder hing er toch een nieuw pijltje zodat we zeker waren. Maar dan begint de ellende: Afspuitinstallatie: ronduit afschuwelijk! Het is beter om uw velo in de Ourthe te gooien en hem 10 meter verder er weer uit te halen dan hem op de stand proberen af te spuiten, er zat gewoon geen druk op de spuiten, Steven kan naar eigen zeggen harder pissen. Van anderen hoorde ik dat het met de douches hetzelfde was, misschien kon je dus beter zelf met uw velo mee in de Ourthe springen. Er werd ons een portie koude pasta beloofd aan de finish, maar daarmee bedoelden ze een plastieken bekertje met 25 spirelli's in (dat is dus 1? inschrijvingsgeld per spirelli). Een Rode kruispost had ik deze week niet nodig, maar ik hoorde van mensen die hulp nodig hadden, dat de hulpverlening gewoonweg veel te traag was, iemand heeft anderhalf uur in een boom gehangen, vooralleer hij naar het ziekenhuis gebracht kon worden.

Mannekes en meiskes van de organistie, VZW biking events, je kan toch niet van ons verwachten dat we dit goedkeuren nadat je een aanslag pleegt op onze portemonee. Voor 25? verwachten we veel meer dan dit, en vooral: veel professioneler! De helft van de toertochtorganisaties doet beter dan jullie!

BTW: Zijn jullie echt een VZW, Een "vereniging zonder winstoogmerk"? Heel wat NV's en BVBA's moeten het met een pak minder winst doen hoor!

Organisatie:    

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -