Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
2Many Bikers VTT - Wetteren - 14/09/2008 - Firmie Jeroen Ben Pete Frederik Scubaluc Dominique Stevenvde Patrick
Herders,

Wetteren klinkt bij de meeste bikers niet meteen als muziek in de oren of als mekka van de mountainbikesport, maar de vele positieve reacties van vorige edities maakten ook mij benieuwd om eens naar daar af te zekken voor de classic van teveel fietsers, oftewel: 2 many bikers.

Er scheen een mooi zonnetje, die haar best deed om de temperaturen tot een aanvaardbaar niveau te doen steigen, maar lange mouwen waren geen luxe.

Weer:     

Al van zodra ik de startplaats bereikte, had ik de indruk dat er hier een serieus professioneel evenement te doen was. Ik parkeerde mijn vierwieler op 150 meter van de start en zocht de andere groene mannekes op. Ik had gehoopt op +10 herders, maar het bleef bij een 8-tal, en dat lag dan vooral aan de concurrentie met een vreed schoon ritje in Péruwelz. De inschrijving verliep uiterst vlot, als je hier niet wist waar je moest staan om je in te schrijven, dan moest je gegarandeerd blind zijn.

Mijn parcoursverwachtingen hier in Wetteren waren niet hoog gespannen, dan kan je ook niet teleurgesteld aankomen hé? Ik verwachtte ook een flink pak modder, na de aanhoudende regen van de voorbije week. Maar in beide gevallen zat ik ernaast. We kregen een leuk, gevarieerd parcours, met enkele privé passages, en een vleugje modder. Maar die modder was duidelijk van een andere, vastere soort dan die natte, zanderige vetzakkerij van Gavere vrijdagavond. Ze zoog wel aan de wielen, maar spatte niet op, wat een serieus verschil maakt voor de levensduur van de wasmachine.

Al direct gingen we offroad en daar reden we ook gedurende het grootste deel van de rit. Wie had ooit gedacht dat er hier zoveel offroad te rapen viel. De hoogtemeters kwamen er niet aan te pas, maar aan singletracks was er geen gebrek. Tecnhische stroken waren er niet echt, maar de zachte grond zorgde toch hier en daar voor glibberige taferelen en op die stukken was alle techniek welkom, want "Ronny" loerde om elke hoek.

Ik zag voor het eerst nieuweling Teknopete, die gedurende het grootste stuk in het gezelschap van Scuba vertoefde. Ik deed het in het begin redelijk op het gemak zoals de meeste van ons, en kon achter mij dominic2 zien en horen schuiven op een natte boomwortel, rrrrrrronny! Kan gebeuren natuurlijk, ware het niet dat ik hem 5 seconden ervoor toeriep: pasop van die wortel, als ge er niet overspringt ga je erover schuiven. Aber, er hätte es nicht gewusst. Ik kon evengoed geroepen hebben: "Kaak kaak, nen twiedaaker".

Zwiebertje was in navolging van een van zijn kennissen vliegensvlug gaan Zwieberen, Steven ging hem achterna, maar zijne GT Zaskar dacht daar anders over: leegloper. Dat komt ervan als ge uw Cannondale thuis laat staan. In Roubauix had hij net hetzelfde voor, die GT's deugen niet! Het duurde eventjes vooralleer de 2 zwaarste en handigste Herders (Steven en ikzelf) de band terug op de velg kregen; die klote Nobbynics altijd. We stonden daar precies op de splitsing 50-70, en zagen dat er enorm weinig voor de 70 kozen. Allemaal nog iets te doen na de middag zeker? Ik trouwens ook: mijn dochtertje wou naar de kermis in Oudenaarde, dus ik (die thuis alles te zeggen heb als gezinshoofd, en zeker niet onder de sloef lig) besliste dat er naar de kermis zou gegaan worden, willen of niet. Enfin 't kwam erop neer dat ik van mijn vrouw op tijd thuis moest zijn, of anders mocht ik de volgende week weer niet naar Top Gear en de Champions League wedstijden kijken.

Aan de 1e bevoorrading merkte Steven dat zijn achterste NN ook zijn fut aan het uitblazen was, en mocht ik terug al mijn spierkracht bovenhalen om te helpen dien band erop te krijgen. Miljaarde wat was dat hier vandaag? Langs de kant stond trouwens ook de enen na de anderen nieuw rubber te steken. We waren hier toch niet op de Gordel?

De bevoorrading zelf was perfect. Keuze in overvloed, energiedrank, koeken, fruit, Red Bull babes van wie je zelf een blikje vergif van zou willen uitdrinken, een muziekinstallatie met redelijk oppeppende muziek (ideaal om het ritme van het oppompen van Steven's band aan te geven), kortom: ambiance.

In het volgende deel trokken Steven, met vers rubber, en ikzelf erop uit om het gemiddelde wat omhoog te jagen, en kregen gezelschap van een flashy witte Taurine met witte wielekes, witte remmekes, wit zadelke, witte schoentjes, en in zijn zadeltasje zat allicht een (wit) hamerkeuh en een beitelkeuh. Anyway, mij moogde gerust straffen met zo'n machine zene, zupa geil! We kregen terug enkele mooie singletracks, waar spoorvorming je soms noodzaakte tot enkele maneuvers om toch maar recht te blijven. Het parcours bleef leuk, gevarieerd, en nergens saai. De baanstukken waren steeds kort, en handig om terug op adem te komen, al kreeg je daarvoor niet veel kans.

Aan de 2e bevoorrading merkte Firmie ook dat zijn rubber leegliep, en een nieuwe biba moest steken. Het opblazen ervan duurde even, want de eerste 3 luchtcartouchen die hij probeerde waren leeg. Firmie toch, Ronny spendeert een fortuin aan lichte onderdelen om een winst van evenveel gram te halen als uw 3 lege cartouchen! Ondertussen hadden we al gezien dat de meeste platte banden te maken had met doornen, dus waarschijnlijk waren de privéstukken (met al die doornstruiken, en waar normaal niet veel volk passeert) de boosdoener.

De 2e bevoorrading was net zoals de eerste dik in orde. Ook hier terug muziek, om de ambiance erin te brengen. Jeroen, die een halfuur later gestart was, kwam ineens aansluiten, waar die platte banden allemaal niet goed voor zijn.

In het laatste deel bleven we redelijk goed samen, ook toen Jeroen's pedaal ineens een bijna onzichtbaar stuk afsluitdraad uit de grond trok, waardoor hij van 25 naar 0 km/h ging in 5 centimeter! Ik zat er net achter en zag het gebeuren, maar ik snap nog altijd niet hoe dat alles kon gebeuren. We stonden er allemaal op te kijken alsof het een hogere kracht was die Jeroen deed stoppen.

De laatste 5 km besloot ik om er toch nog eens een lap op te geven, en sprong ik in het wiel van 2 rode bikers. Maar die gingen wel serieus goed vooruit, een beke te serieus. En de vele singletracks met andere bikers zorgden ervoor dat de afstand te groot werd, misschien maar goed ook (anders had ik geen excuus).

En voor wie dacht dat we het bij het binnenrijden van het Warandepark (waar de startplaats lag) direct naar de finish zouden rijden, zat er goed naast. Eerst nog een technisch stukje, waar ik zowaar mijn kleine plateau nodig had. Alleen verwachtte ik dat daar niet meer, waardoor ik toch het eerste klimmetje van een meter of 3 te voet naar boven moest doen. Nadien vond ik de kleine plateau en werkte met plezier de rest van het 'heavy' stuk af, met uitzondering van dat niveauverschil van een halve meter ofzo, dat was toch iets te veel naar mijn goesting. Een mini-Livierenbos als prachtige afsluiter.

Parcours:      (meer haal je écht niet uit deze streek)

Aan de finish was er ambiance alom, eerst nog even de afspuitinstallatie misbruiken, om te zien dat die goed was, zelfs zeer goed (die installatie kwam me trouwens bekend voor ;) ). Massa's volk op den après buiten op het plein, en een zeer gezellige sfeer. Alles was perfect georganiseerd, die van 2 many bikers kunnen er wat van. Als ze volgend jaar ook nog "teveel bikers" hebben, mogen ze er gerust een paar naar Maarkedal sturen.

Als er nog 1 iets is, waar jullie je tocht kunnen verbeteren, moeten het wel de seingevers zijn. Toen we de grote baan op het einde moesten oversteken konden we gerust wat begeleiding gebruiken.

Organisatie:      

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -