Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
Safety Joggers Classic - Oudenaarde - 21/09/2008 - Joris Vincent Firmie Gunther Joeri Jeroen Frederik Henk Timmy Junior FrederiekD Mart Pollie Jakob Dominique Dumo Twix
Herders,

Met een (correcte) weersvoorspelling als die van dit weekend kan een herder moeilijk thuisblijven, en zeker niet als er enkele leuke tochtjes op de kalender staan. De grootste meute koos voor de Safety Jogger Classic op amper 2 km van mijn deur.

Weer:      

Al van bij mijn aankomst had ik de indruk dat dit een serieus evenement was. Eerst door de drive-in inschrijving rijden in een van de grote hallen van de Safety Jogger gebouwen, 4? achterlaten, even wachten op de andere herders, naar buiten rijden, terug naar binnen rijden (tombolastrookje vergeten in de doos te gooien), en nogmaals naar buiten rijden om te vertrekken. Pieter2 en Vincent brachten elk 2 collega's van het werk mee, potentiële herders dus, en Timmy bracht Jakob mee, die deze winter al eens meereed in Anzegem. Waarschijnlijk ook een potentiële winterherder, want in de zomer heeft hij het te druk op zijn dunnebandenvelo.

Nieuweling (denk ik) Dumo koos ook voor deze rit om zijn intrede bij ons te maken.

Na de start in het industrieterrein duurt het even vooralleer de verharde grond onder onze banden verdween. We werden langs Volkegem en Edelare naar Ladeuze gestuurd via Ten Berge (als ik iets van de streek ken, laat ik dat graag blijken). In de steenafdaling van Ten Berge bleek al dat we vandaag niet veel alleen op het parcours zouden rijden, maar file hebben we nergens gehad. Op Ladeuze mocht ik voor de eerste keer in mijn carriere het hol van Pluto naar beneden rijden, en kmoet zeggen dat me dat goed beviel. Ik ben nogal fan van technische afdalingen, en naar beneden gaat het in elk geval een stuk sneller dan naar boven. Rondom mij zag ik Pollie, Dumo, Firmie en Timmy, die er allen een deftig tempo op nahielden. Maar dat tempo lag toch nog iets te laag voor Frederiek D, Vincent, en Jakob.

Na 15 km aan de stationsberg in Etikhove kregen we onze 1e bevoorrading. 3 bevoorradingen op 60 km, das wel dik in orde, en zeker als ze dan nog zo goed uitgerust zijn. Alleen vond ik het vreemd dat er geen enkele Safety Jogger te bespeuren was op de bevoorrading, allemaal jongens van de Chiro of KSA of wat het ook was. Zelfs de Red Bull stand werd bemand door die jongens, waardoor ze nadien waarschijnlijk met een serieuze overschot Red Bull zaten. Ik nam mij een Red Bull en een Chokovit (Is dat Russische Chocomelk ofzo? Het smaakt in elk geval wel beter dan cécémelk. Misschien wat wodka bijgekapt?) en nog enkele koeken. Ik kwam er ook nog Koen den beenhouwer tegen, die met een downhill valhelm reed, alsof hij Alpe D'Huez ging afdalen.

In deel 2 kregen we al snel de Taaienberg te verwerken, en ik merkte dat nieuweling Dumo weinig problemen ondervond bij het klimmen (zolang de ondergrond maar van de harde soort bleef). Daarna kwam de offroad afdaling met zicht op de stallen van onze varkensherder, en daar ondervond ik dan weer weinig problemen, het was net alsof de rest stil stond.

We reden verder richting Schorisse via het Peerdegedoe en passeerden warempel langs het voetbalplein van ons aller KVVVA, en kregen daarbij ook nog eens het technisch boske geserveerd. Het is toch al weer enkele weken geleden dat ik hier nog eens reed, maar het is een beetje als thuis komen ;). Langs een offroad klim aan de kant van Louise Marie (of is het Marie-Louise?) reden we tot aan de top van de Kanarieberg om langs de trogstraat bergaf te rijden tot aan de paletten, die er nog steeds bijliggen alsof het hun bedoeling is om je benen te breken, I love it! Dan langs de Breucq weer omhoog en omlaag tot aan de 2e bevoorrading. Wohow, als plaatsbeschrijving kan de vorige paragraaf wel tellen! In het laatste stukje voor de bevoorrading demonstreerden Firmie en Timmy nog eens hoe je NIET door een diepe put moet rijden. Als je vork inveert in een put, is het logisch dat hij daarna terug uitveert, als je op dat uitveermoment je armen gestrekt houdt en met je volle gewicht op je stuur leunt, dan kom je de grond tegen!

In deel 3 vertrok Pollie samen met de rappe mannen, wij iets later. En na pakweg 1 km mochten we gaan crossen in het bos van den docteur (vriendelijke mens trouwens). En dat niet iedereen even behendig is, merk je op dat moment ten volle. Er was redelijk wat volk op parcours, wat hier en daar voor kleine opstoppingen zorgde in het bos, maar als er een rijdende herder afkomt gaat iedereen uit de weg. Onze rappe man Jakob, is duidelijk niet de meest technische, en dat is allemaal de schuld van die dunne bandekes! In het bos mocht hij te voet gaan, om daarna op de baan weer naar de top van het Muziekbos te vliegen aan een snelheid die het dubbele van de mijne zal benaderen.

Eens voorbij het Muziekbos, stond er aan de Spichtenberg nog een passage "voor de durvers" te wachten, alhoewel ik er weinig 'durf' voor nodig had, maar eerder een smal stuur om tussen de bomen en de prikkeldraad te geraken. Iets daarna kregen we nog enkele hoogtemeters te verwerken om de Kruisstraat en de Schavaart te beklimmen, waar Dumo terug minder probleem mee had dan ik. Nogal chance dat ze ons niet langs de Fiertelmeers stuurden, want ik begon redelijk gaar te worden.

Op de 3e bevoorrading kwam ik Junior tegen, die later gestart is, "dezelfde" afstand als de rest koos (60) en hier toch voor ons stond, zonder ons voorbij te steken. Als dat geen tovenaar is!

Bovendien zette hij zijn Rush dwars voor mij op de beklimming van het Leo Pironpad, dat er blijkbaar elke keer slechter bij ligt. Waarschijnlijk gooit de boswachter er elke week een nieuwe steen op, in de hoop ooit een berijdbaar pad te verkrijgen, niet wetende dat het bij elke steen slechter wordt.

De omgeving van de Koppenberg doorkruisten we ook nog eens, kwestie van mijn laatste krachten eruit te puren. Vreemd toch, want een maand geleden zou ik op dit moment nog al fluitend alles omhoog rijden. Ook het Donkmeer kwam er nog aan te pas, en het deed deugd om te zien dat de Herdersbrug (made by Herder Levi) over de buizen, ook nu nog steeds dienst kon doen. En op het einde hadden de Joggers nog een technische stukje van eigen bodem klaarliggen die we mochten afrijden terwijl de geur van de barbecueworsten ons lokte naar de après.

Het is leuk om een parcours te rijden waarop ik me zowat overal perfect thuis voel. Alleen weet zelfs ik dat er hier meer offroad te rapen valt.

Parcours:     

Een afspuitinstallatie om jaloers van te zijn, seingevers die een voorbeeld zijn van hoe je een veilige tt (een "Safe T(y)T") organiseert, onuitputbare bevoorradingen, perfecte bepijling, verschillende douchecontainers, gratis fietsstalling (die me wel niet al te veilig leek, maar goed), een après met DJ, discobar, trial demonstratie, sponsorkraampjes, gratis sponsorpakket, ... you name it, ze hadden het. Den après viel dus in de smaak.

Een massa-event met een commerciële omkadering als deze wordt door ons niet steeds positief onthaald (Remember PvP Classic?), maar zolang het parcours niet verwaarloosd wordt ten opzichte van die omkadering heb ik geen enkel probleem met deze organisatie, en mogen ze de Herders volgend jaar zeker terug verwachten.

Organisatie:      

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -