Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
VTT der Scheldestreek - Merelbeke - 11/10/2008 - Firmie Bulchman Juke Tom Maarten Scubaluc Alex2 Joris Vincent Jeroen Sven Gunther Frederik Pete Stevenvde Jef Mart Carl Janten JeePee Dominique Dumo
Herders,

Sinds zaterdag zijn er 60 officiële (WBV) herders, en dat blijft maar stijgen! In Merlebeke was net geen 50% daarvan aanwezig, en in tegenstelling tot een schoolrapport is dat voor onze opkomst geen slecht percentage. Het weer zat er zeker voor iets tussen. Droog en mooi weer werd al de dinsdag aangekondigd, en bleek nog waar te zijn ook, met als gevolg dat er redelijk wat volk naar Merelbeke trok.

Weer:      

Onder alle herders ook 1 nieuweling, Herder Tom2, en voor de rest terug een stuk of 27 oude, en minder oude getrouwe herders, waaronder 2 diesels: Roland en Geert.

Het was even wachten tot iedereen ingeschreven was, maar dat ging redelijk vlot, het enige probleem is dat we altijd starten op het moment dat iedereen wil starten, ofwel wil iedereen starten op het moment dat wij starten.

Veel techniek of gevaarlijke passages komen er in Merelbeke meestal niet aan te pas, maar die plaatselijke lage middenbermen in het begin en einde van enkele fietspaden zijn toch niet zo onschuldig als ze lijken. Als je die te laat ziet, zal je even later de vorm ervan in uw voorwiel kunnen bewonderen. En als je dat wiel dan aan uw schouw hangt, dan kun jij er nog van nagenieten terwijl je met een gebroken sleutelbeen in de zetel ligt.

Een plaatsnaambeschrijving moet je deze keer niet van mij verwachten. Ik ken de meeste paadjes waar we vandaag over reden, van vorige edities of andere TT's, maar vraag me niet in welk gehucht die liggen. Wat ik wel weet, is dat ik weer mijn tenen moest uitkuisen om Zotte Maarten en de al even zotte Diederik (maar dat is minder bekend) te kunnen volgen. Dumo had daar blijkbaar minder problemen mee, en volgde gezwind die 2 zotten. De rest bleef eigenlijk redelijk goed in de buurt hangen, ook de beginners of de "revaliderenden", dus zo snel ging het nu ook niet, het zal weer aan mijn conditie liggen.

Wat de revaliderenden betreft (Ronny dus): die kwam af met zijn nieuwste aanwinst, een tussendoortje, want de Scalpel 2009 komt er sowieso toch nog volgens hem. Ondertussen doet hij het dus met een Scalpel 2007, schone velo, maar volgens hemzelf in een enorm lelijk kleur ;).

Het parcours was zo goed als plat. Zelfs de klim van het Bloso parcours aan de Christiana bronnen zat er niet in. En de ondergrond: een plasje hier, een plasje daar, maar al bij al viel het nog mee. Alleen zorgt die zanderige ondergrond wel steeds voor modder waar je direct serieus vuil van wordt. Als er voor u iemand in die modder rijdt, dan staat het negatief van zijn bandenprofiel even later in modder op uw gezicht gedrukt! De enige uitzondering daarop was dat stukje kleigrond (ofzo) net na die beklimming (van toch wel 5 hoogtemeter) aan de bunker. Daar lag een plas over de volledige breedte van het pad, maar bandensporen wezen naar de zijkant, waar een maisveld lag. Diederik voor mij, ikzelf, en Maarten achter mij kozen allemaal voor dat spoor, maar al vlug bleek dat geen goed idee. De ondergrond zoog onze banden 10 cm grondinwaarts en we moesten ferm stoempen om zelf ook niet grondinwaarts te duiken. Geef mij dan toch maar een diepe plas zene!

De bevoorrading iets voorbij de bunker was dik in orde, en samen met de wintertochten komt de soep terug te voorschijn. De eersten moesten niet lang wachten op de rest van de Herders. Maar ik heb de indruk dat de tijd die wij verspelen op een bevoorrading nog steeds blijft stijgen, de organisatoren gaan ons ooit nog eens moeten wegjagen vrees ik.

Deel 2 deed nog wat Gaverse paadjes aan, onderandere de bekliming aan de appelbomen, die als afdaling in het Bloso parcours zit. Voor mij zag ik Tom2 naar boven rijden: nieuwe Herder, maar zo te zien geen nieuwe mountainbiker, ik liet hem en cameraman Bulchman voor mij rijden (ik geraakte er toch niet bij zonder me te moeten forceren).

In deel 2 is het meestal iets minder druk op het parcours, dat ligt dan waarschijnlijk terug aan die lange bevoorradingen, waardoor de grote meute ons volledig voorbij gestoken heeft, en dat brengt rust. Ik moet zeggen dat er hier in deel1 weer een pak cowboys op het parcours zaten, en dat zijn dan niet de beginners, of de rappe mannen, maar vooral de mannen die je op de baan voorbijvlammen aan de snelheid van een auto, en van zodra de ondergrond niet meer grijs en hard is, vol in de remmen gaan, en zichzelf ergens tussensmijten, en geïrriteerd raken als je ze offroad terug voorbij steekt, waar ze voor geen meter meer vooruit geraken. Mannekes: herverdeel eens uw krachten en gebruik onroad stukken om uit te blazen, niet omgekeerd: dit is een veldtoertocht, de baan dient enkel als verbindingsstuk, enfin, dat is de bedoeling.

Firmie reed nog plat ergens midden in deel 2, en terwijl we er met een stuk of 20 op stonden te kijken, haalde Firmie terug zijn befaamde persluchtcartridges boven. Befaamd zijn ze, omdat ze leeg zijn. Dan toch maar de pomp gebruiken, die hij van Mart kreeg. Even verder deed ook Carl nog zijn goede daad, door een pechvogel langs de weg van een binnenband te voorzien.

Op het einde reden we nog even langs de Schelde en we zagen op het eind van een offroad stuk, op de kasseien, een mountainbiker op de grond liggen, en enkele van zijn clubgenoten die ons verwittigden voor het gevaar: gladde kasseien in de bocht vlak na een offroad stuk. De 100 was al op komst. Tja, het gevaar schuilt zich meestal in een klein hoekje. En 10 km/h is al genoeg om tegen dek te gaan als je niet oppast. Draag dus steeds een helm, ook al rij je traag en doe je geen gevaarlijke afdalingen (wat hier dus het geval was!). Een gebroken sleutelbeen is minder erg dan een een gebroken sleutelbeen + een ingedeukte schedel.

Het parcours op zich was wat we gewoon zijn van Merelbeke, maar er mocht gerust wat meer klimwerk inzitten. Ik heb nog nooit iemand horen klagen dat een bepaald parcours slecht was omdat het te lastig was (eerder omgekeerd). Vele organisaties (ahum, ahum) zijn maar content als de helft van de deelnemers het parcours "te lastig" vond!

Parcours:     

Aan de afspuitstand was het even aanschuiven, wat normaal is voor een wintertocht, maar we geraakten er wel door.

De aprés was "gralek goed", om het met de woorden van onze 1-jarige jubileum herder Steven te zeggen.

Organisatie:     
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -