Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
15e Bossen van Vlaanderen - Hertsberge - 06/12/2008 - Freddy Alex2 Emmanuel Joeri Sven Mart Janten Frederik Scubaluc
Herders,

het was terug al even geleden dat ik mijn tweewieler nog eens vuil kon maken. Maar daarvoor zijn er uitvluchten genoeg: respectievelijk zeer slecht weer, geen goesting omwille van redelijk slecht weer, en ten laatste: een weekendtrip naar de Pruisische hoofdstad.

En vermits het weer dit weekend echt niet denderend was, maakte ik hem maar direct zeer vuil. Hertsberge was the place to be voor de helft van de Herders in actie, want de andere helft koos voor Avelgem.

Het weer: koud, mistig, grijze, dreigende wolken, na een nachtje onophoudende regen. Ik had weer volop zin om een sms'je naar Sven te sturen en mijn figuurlijk miauwend huisdier te sturen naar West Vlaanderen, maar raapte al mijn moed samen, haalde alles wat groen was uit het Herder-gedeelte van mijn kleerkast (de rest zat in de was), en prepareerde mezelf. In Hertsberge aangekomen zag het er iets beter uit, geen regen, temperatuur van net iets boven het vriespunt, en weinig of geen wind.

Weer:    

Zoals gewoonlijk vulden we ons inschrijvingsbriefje in, en gingen dan richting het podium om ons in te schrijven. Ook het deelnemersaantal leek op het eerste zicht dat van de vorige edities te benaderen.

We vertrokken met 8 Herders, maar hoorden of zagen nadien wel nog 4 andere die ook hier gestart waren, nochtans hadden we deze keer een redelijk menselijk startuur gekozen: 9 uur. Na het vertrek konden we hooguit 300 meter banden slijten op de baan, daarna begin het offroad geweld. Een spatje modder hier, een druppeltje bruin water daar, een streepje trut alhier, en vuile plas aldaar. Maar algauw werd het een baggerstrook hier en een lange modderpassage daar. In tegenstelling tot vorig jaar had de regen nu wel lelijk huis gehouden in het bos. De modder was op bepaalde plaatsen behoorlijk diep, maar het moet gezegd worden: nergens was het parcours onberijdbaar (tenzij die 20 meter op het einde).

We kregen hopen singletracks en bospaden voorgeschoteld, hoogtemeters ontbraken, maar offroadmeters maakten dat zonder probleem terug goed. En we kregen natuurlijk niet alleen modder, er lagen zowaar ook nog droge bosstroken. Maar van vlammen op die stroken was geen sprake, toch niet voor mij, en zo te horen ook niet voor Sven en Ronny. Mijn hartslag sloeg terug hoogterecords, net als die van Ronny, toen hij even een demonstratie wou geven hoe je efficient voorbijsteekt in de modder. Gevolg: 10 seconden verder ging zijn Polar in alarm en mocht hij even uitpuffen aan 5 km/h.

Joeri daarintegen, was de man in form, en ook Mart vond dat we gerust een paar km/u sneller mochten rijden. Het was net alsof die 2 na elke modderstrook niet moesten recupereren en gewoon verder reden alsof ze net over een strookje asfalt gereden hadden. En wij maar stoempen, en van die op en neer bewegingen maken met onze romp, denkend dat we dan harder kunnen stampen zonder dat het lastiger wordt.

Jeroen volgde ons, maar na een maneuver van een voorligger op een single track dook hij de zijkant in, met als gevolg dat hij toch even moest wachten om terug een gaatje te vinden om tussen te springen. Janten volgde op dat moment nog zonder problemen.

De eerste bevoorrading was terug op het boerenerf. In orde, zoals we gewoon zijn. Aquarius, thee, en nog wat koeken, fruit, en ander eetbaars. Zelfde verhaal op de 2e bevoorrading aan de paardenranch. De lokale landbouwer sprak ons in de streektaal toe dat we nog heel wat zware stroken mochten verwachten ... en bang dat wij werden!

Op de modderstroken merkte ik dat ik mijn Bulldogs dankbaar mocht zijn. Sven was er met zijn rotsbanden (kweet de naam nie meer) erger aan toe. Maar hoe dan ook: grip is een voordeel, maar ge moet nog altijd stampen natuurlijk. Net voor de 2e bevoorrading, tijdens de saaie stukken waar we tussen een drietal weiden laveerden (links, links, rechts, rechts, en nog ne keer) merkte ik dat mijn beentjes zwaarder werden.

Met nog 15 km van de 48 op het programma, vertrokken we voor het laatste deel. Nog snel even halt houden om een halve boom uit Janten's slepende remklauw te halen. En daarna terug vlammen. Maar ik hield het voor bekeken, en liet me uitzakken. De benen wogen als lood, en de motivatie zakte naar de onderkant van die zware benen. In de zomer kan ik bij momenten meer dan 100 km rijden met hoogtemeters en al wat je wil zonder probleem, en zie me hier nu rijden: plat parcours, 35 km op de teller, en ik werd ingehaald door mountainbikers met een velo uit de GB (niet dat daar iets mis mee is), zonder klikpedalen, zonder koerskledij (maar wel MET gewone niet-strakke sportkledij). Die moeten gedacht hebben: "Zie hem daar rijden, de sukkelaar, met zijn million dollar bike, hij geraakt begot het trottoir niet meer op!". Ik sleepte me doorheen de laatste 5 km en rond elke boom in het bosje op het einde, om toch meer dan voldaan aan te komen.

Parcours:     

De afspuitstand was uitgebreid, net zoals de modder aan onze bikes, en het deelnemersaantal, met als gevolg dat we toch schoon een kwartiertje stonden aan te schuiven om terug het basiskleur van ons aluminium of carbon ros tevoorschijn te toveren.

Nog steeds geen bewaakte fietsparking in Hertsberge, dus lieten we den après terug aan ons voorbij gaan (alhoewel, van Scubaluc durf ik dat evenwel in twijfel trekken). En blijkbaar waren we precies op het juiste moment gestopt, want toen we goed 5 minuten terug in de auto zaten is het oude wijven beginnen regenen.

Organisatie:     

Herder Frederik
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -