Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
VTT - Tervuren - 14/12/2008 - Vincent Bulchman Sven Maarten Emmanuel Jef Ben FrederiekD Carl Pollie Saeyken
Herders,

Het was een tijdje geleden, sedert Noyelles-sous-Lens, dat ik de week ervoor al naar de TT uitkeek. De TT in Tervuren stond al een tijdje op mijn programma, maar wegens vaderlijke verplichtingen lukte het mij niet om die eerder te rijden. Nu was het zover...

Het mocht sneeuwen, regenen, waaien tot 10 Beaufort, het kon mij allemaal niet deren, ik zou naar Tervuren komen. Toen ik opstond en zag dat het droog & windstil was, was ik helemaal in mijn nopjes. 90 km (heen) en een uurke autozitten vlogen voorbij alsof ik naar een spannende aflevering van Matroesjka's zat te kijken...

Toen ik het klaverblad in Groot-Bijgaarden opreed realiseerde ik me dat ik iets was vergeten, mijn winterbikejas... die lag nog mooi te wezen op de stoel in de keuken. Miljaarde, 'k zag op mijn boordcomputer van het dashboard dat het 3C was... Terugkeren was uitgesloten want het was al 8u15, dus maar besloten om met de fleece, die ik aan had, rond te rijden, en als ik koud kreeg zou ik mijn rit moeten inkorten, niks aan te doen. Eenmaal in Tervuren aangekomen werden we door seingevers naar een parkeerplaats geleid. Een beetje later zag ik Ben, Sven en Levi ook arriveren, en van zodra ik klaar was ben ik hen tegemoet gekomen, en had Levi een verrassing in petto: een herdertrui met lange mouwen... 'k Zag het terug helemaal zitten.

Met z'n vieren reden we naar de start en daar zagen we de rest van de bende herders en rond 9u10, als iedereen was ingeschreven, zijn we uiteindelijk aangezet.

Zoals voorspeld kregen we eerst het Zoniënwoud voorgeschoteld. Kort na de start hoorde ik van Jef dat Vincent al was platgereden en dus op achtervolgen was toegewezen. Ik zag Maarten ook niet naderen, dus ik vermoedde dat hij bij Vincent was gebleven. Pollie en FrederiekD waren al vroegtijdig gaan vliegen en zo bleven Jef, Carl, Ben, Levi, Sven en ikzelf mooi bij elkaar. Via lange dreven waar je goed opgewarmd geraakte kwamen we in Eizer terecht, waar we de eerste kuitenbijter van de dag gepresenteerd kregen. Helaas was er zoveel volk (te voet) dat we verplicht waren ook te voet de klim aan te vangen. Ik hoorde Levi vertellen dat die klim tamelijk te doen is, en hij die zeker naar omhoog zou gereden hebben, maar ik denk dat dit voor elke herder in dit groepje het geval zal geweest zijn, want we zijn al meer gewoon dan dit.

We zagen snel dat we richting Huldenberg aan het rijden waren en toen we het voetbalveld (start TT Huldenberg) voorbij reden wisten we het allemaal zeker. Niet véél verder was er de (enige) bevoorrading, en we hadden zo'n 19 km op onze 'twee' tellers staan. De bevoorrading was voorzien met voor elk wat wils: sportdrank, water, appelsien, banaan, suikerwafels en peperkoek... maar van zo'n organisatie, waar je op voorhand weet dat er zoveel volk op afkomt, meer dan 1500, verwacht je toch iets meer of toch iets aparts (chocolade pralines bijvoorbeeld), neen dat is voor de tocht van 't jaar.

Ondertussen waren Vincent en Maarten ook komen aansluiten en even later begonnen we aan het tweede gedeelte. Véél hoogtemeters behalve die klim te voet in Eizer hadden we nog niet gehad, dus wisten we dat nu de hoogtemeters kwamen. Eénmaal achter de hoek was het al zover, en traden we de bossen van Huldenberg binnen. Eénmaal boven zat ik even door mijn krachten heen, en tijdens de afdaling koos ik voor een verkeerd spoor en had ik geen kracht meer om mijn stuur op te heffen, met als gevolg dat ik tegen de vlakte ging. 't Was al een tijdje geleden dat ik nog eens 'nen Ronny' heb geplaatst, maar 'k ben het nog niet verleerd.

Ondertussen waren de meeste vogels gaan vliegen, maar Levi bleef nog even bij me. Ik had besloten om mijn eigen tempo te rijden en ze maar te laten begaan. Na een paar op en neer paden, reden we het Margijnbos (dank u NGI) in en vingen Levi en ik de lastigste klim aan. Het venijn van de klim zat halverwege waar je toch wat stuurmanskunsten en ervaring nodig hebt om helemaal boven te geraken. Wonder boven wonder bleef ik aan het wiel van Levi plakken, maar toen ik mijn bocht naar rechts moest nemen reed mijn bolide rechtdoor en kwam ik in een weide terecht, 'k lag verdorie nog op mijn middenblad. Eenmaal terug op het pad, was Levi gaan vliegen en wist ik dat ik voor de rest van de rit alleen mocht rijden. Ik ben dat toch gewoon, dus vond ik het niet zo erg. We reden nu richting Neerijse maar dit wil niet zeggen dat het vlakker werd, het bleef goed op en neer gaan.

Plots zag ik in de verte twee groene mannekes stilstaan juist voor het einde van een afdaling, en het was terug Vincent die plat was gereden en Jef bood zijn diensten aan. Achter de hoek stonden Ben, Carl, Sven, Levi te wachten en nog even later ook Emmanuel. We kregen het snel koud en besloten maar op het gemak verder te rijden. Ik weet niet wat op het gemak voor sommigen betekent, maar ik kon alleszins niet volgen en moest na enkele bochten al lossen. Ook Emmanuel kwam mij voorbij gereden tijdens een lange klim, maar ik bleef mijn eigen tempo rijden. De rode lichtjes van mijn hartslagmeter bleven mooi oranje en ik wou niet zoals bij de TT in Hertsberge continue in het rood rijden. Op het einde van die lange klim stond Emmanuel te wachten op een vriend.

We reden nu richting Vossem, bekend van de Cyclocross namelijk 'De Vlaamse Witloof veldrit', en wist ik dat het einde niet zover meer was. Wat mij wel opviel is dat we weinig op de baan reden, het baangebeuren werd herleid tot het minimum om van offroad A naar offroad B te rijden.

Toen ik het Zoniënwoud in het vizier had, en zo'n 45 km op de tellers staan had, was het einde echt nabij. Na een paar korte dreven in het bos, kregen we op het einde nog een klein klimmeke te verwerken, waar vélen afstapten, maar ik wou erop en erover, maar helaas, no power anymore.

We reden naast de afspuitinstallatie en ik hoorde de hoge drukreinigers al van ver draaien. Ik herinner nog het verhaal van Frederik dat hij zijn stickers van zijn SL velgen in Tervuren heeft afgespoten, dus heb ik wijselijk beslist om de bike maar vuil mee naar huis te nemen.

De meeste herders waren ondertussen al aan het aprèsbiken, dus kon ik niet achterblijven. De bike parking was gratis en goed afgesloten en nauwlettend gecontroleerd dus had ik geen schrik om mijn dure bolide achter te laten.

Conclusie: schitterende tocht, goede uitbepijling, op alle gevaarlijke passages seingevers, bevoorrading in orde, jammer van de hoge drukreinigers, maar de après maakte véél goed.

Van de organisatie een mail gekregen dat ze hun uiterste best gaan doen om op 23/5/2009 een delegatie van hun club (Voervallei Vossem) naar Schorisse te sturen...

Herder Ronny
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -