Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
13de Omloop Vlaamse Ardennen - Ingooigem - 07/02/2009 - Jakob Joris Johan Vincent Patrick Timmy
Herders,

De weersvoorspelling was alles behalve rooskleurig: kans op een buitje of smeltende sneeuw...

Maar al bij al viel het nog mee: wat miezerige motregen in Ronse toen ik naar Yvegem ? lokale benaming van Ingooigem ? doorreed, maar onderweg geen neerslag gehad.

Weer:    

Toen ik aan de inschrijving verscheen stonden Joris en Vincent me al op te wachten. Onze studenten Timmy en Jacob lieten nog een beetje op zich wachten maar waren toch nog net op tijd om het startuur te respecteren. Zij hadden beiden een zo goed als fietsloze maand achter de rug en wilden het dus wat rustig aan doen. Timmy twijfelde zelfs of de 70 wel haalbaar zou zijn. De rest van de compagnie was echter ook gekomen voor een doorgedreven duurtraining aan een rustig tempo zodat Timmy bij de splitsing nog voldoende jus in de benen had om toch maar de langste afstand te kiezen. Jacob is een beetje te lang en te smal om veel genetische verwantschap met onzen Levi te hebben, maar rustig achteraan rijden is zijn sterkste punt niet.... Vincent schoof mee met hem, maar ver voor ons reden ze niet.

Tot aan de eerste bevoorrading is het parcours vlug beschreven: De kerken van Ingooigem en Tiegem liggen op een heuvel en er zijn daar nog verdomd veel kerkwegels naartoe. Op de duur had je het gevoel dat je op een oude spoorlijn zat: steeds maar dat toekedoeng refrijntje over tegels die niet altijd gelijk lagen. Maar het was leuk, hier en daar zat er eens een veldwegel tussen, zelfs eens vijf trappekes die we af moesten en dit gecombineerd met hier en daar wat asfalt verbindingen. Gezellig keuvelend kwamen we zo bij de eerste van de drie bevoorradingen. Peperkoek, banaan, appelsien, cola en water was het aanbod. Op de laatste konden we ook nog een suikerwafel krijgen en een blikje Redbull. Als je het zo leest vind je dit misschien een beetje karig en je hebt nog gelijk ook. Maar toch gaan we niet klagen. Bij de inschrijving kregen we eveneens een bonneke voor een gratis boterham na de tocht en dit alles voor de ronde som van twee euro... Als ik de organisatoren een tip mag geven: reken volgend jaar een euro meer en gebruik die voor een iets uitgebreidere bevoorrading mee te bekostigen. Ik denk niet dat er u dat veel kwalijk gaan nemen.

Na een korte stop vertokken we dus voor deel twee. De schelde over richting Kluisbergen en daar zijn ze blijkbaar zo gelovig niet als in West-Vlaanderen want de kerkwegels waren plots schaarser. De eerste kmrs waren nog vrij vlak maar we kregen nogal gauw het serieuzere werk voor de wielen geschoven. De kouterbaantjes tss de Pater en Oude Kwaremont waren niet van de poes. Jacob en Vincent waren dus weer al gaan vliegen. Wat verder op de baan richting Oude Kwaremont stonden er wel een biker of vijftig en reden ze zowat alle richtingen uit. Sabotage met de bordjes. Dit werd blijkbaar zeer vlug hersteld door de inrichters. Zelf hebben we niet gewacht. Ik wist dat we nu toch richting Patersberg moesten en koos dan maar direct voor de afdaling vd Watermolenstraat. In den draai rechtdoor en via een hobbelige afdaling en daaropvolgende stijle offroadklim kwamen we weer op het parcours uit. Zoals gehoopt bracht dit manoeuvre ons voor onze twee vroege vluchters.

De Patersberg deden we vanaf de voet heel rustig, maar toen we boven kwamen hadden we toch iedereen weer voorbijgereden die ons tempo in het begin niet hoog genoeg vond. Iets verder lag de splitsing, een mooie afdaling richting Zulzeke.Vanaf toen was het heel kalm. Weinigen voelden zich geroepen om de grootste tocht te doen. Via een lang roadstuk kwamen we aan de tweede bevoorrading. Die was op een boerderij en daarna volgt er een mooi maar lastig privéstuk. Vincent en Jacob kwamen een beetje na ons toe en het bleek dat zij een goeie km extra op de teller hadden. Wij beslisten om voor hen te vertrekken zo konden we rustig in ons tempo blijven. Gelukkig maar, want op het einde moesten we nog een stukje vd fiets, daarna door een draaimolen waar een fiets enkel over kan en dit werd dan nog gevolgd door een trapkesklim.

Zo gingen we richting Hotond. Deze zone bevatte wel niet altijd het hoogste offroadgehalte maar is alles behalve vlak. Er werden ons zo wel nu en dan eens wat offroadstukken voor de wielen geschoven waar het pompen of verzuipen was. Het zoveelste bewijs dat het in deze streek in de winter niet altijd nodig is om iedere offroadpassage in een TT te steken. Anders ploegen we toch maar alles kapot en mogen we er tijdens de zomer ook niet meer in. Ondertussen hadden Vincent en Jacob ons weer bijgehaald, maar de zin om ons achter te laten was nu niet meer zo dwingend aanwezig. Jacobs benen hadden blijkbaar teveel trainingsachterstand nu we al een kleine drie uur op de fiets zaten. Den Trieux naar omhoog was echter weer het sein voor hem om toch nog eens te versnellen met Vincent. Daar waar ik in het begin meestal met Joris op Timmy moest wachten was het hier omgekeerd. Joris heeft niet veel ervaring met ritjes die veel langer dan twee uur zijn en Timmy is op zijn best op hellingen waar je op souplesse op kan. Dalen daarentegen is totaal niet aan hem besteed... en mijn medeherders weten dat dit wel een serieuze belediging is als ik van iemand zeg dat hij nog een stuk slechter daalt dan mezelf...

Na den Trieux reden we gezamenlijk tot aan de voet van de Pensemontstraat en dan weet je het wel: anderhalve km verder sta je boven in het bos te puffen. Na 50 km duurtraining aan een gemiddelde pols van 145 had ik besloten dat de gashendel wel eens opengedraaid mocht worden en trok ik de motor naar 180 toeren. Toen ik in het bos kwam waren mijn metgezellen in geen velden meer te bespeuren... wat op zich vrij logisch is, want ik was in het bos, maar ook figuurlijk hadden ze hun kat gestuurd. Veel bikers hadden duidelijk hun beste tijd gehad, maar plots kwam me daar een sympathieke mens voorbijgevlogen met Versluys-reclame en de strepen van onze nationale driekleur op zijn truitje.... RESPECT... In de afdaling naar het zwembad ben ik hem en Herder Eric wel weer voorbij gereden, maar dit had alles te maken met terreinkennis: ik had voor de autostrade boven de berm gekozen terwijl zij in de spoorvorming zaten te ploeteren..

Na de korte klim naast het zwembad ging het richting bevoorrading aan het boswachtershuisje. Stilletjes aan kwamen mijn metgezellen toe en iedereen was onder de indruk van de tricolore bliksemschicht die ons voorbijgeflits was. Hier hebben we wat langer staan wachten en zijn toen vertrokken voor het laatste stuk terug naar Ingooigem. Op zich niet zo lastig want onze 1000 HM hadden we ongeveer gehad, maar de wind zat pal op kop. Joris haakte nogal vlug af en wat later besloot ook Timmy om de laatste kilometers op eigen tempo te rijden.

Een goede vier uur later stonden we terug aan de start. Drie bevoorradingen, 70 km en de nodige goedlopende hoogtemeters. Dit is geen tocht waar je als MTBiker een gans jaar naar uitkijkt, maar wie graag een goede conditie opbouwt naar het voorjaar toe vind hier een perfecte omloop.

Parcours:     

De afspuit heb ik niet gebruikt wegens geen zin om aan te schuiven. Er konden wel enkele spuiten meer zijn, maar de druk zag er heel goed uit. Achteraf nog vernomen van Herder Patrick dat de boterham met krabsla gesmaakt heeft. De bevoorradingen waren dan wel sober, maar door hun vlugge optreden bij de verdwenen pijltjes geef ik het een deftige score voor de organisatie.

Organisatie:     

Herder Johan
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -