Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
VTT - Hennuyeres - 09/08/2009 - Joris Bart Johan Pete
Herders,

Vier Herders verschenen hier aan de start, ikke Johan, Joris, Pete & de verantwoordelijke voor deze verplaatsing: Bart. Bart is nog vrij nieuw in onze bende, maar toen hij deze tocht (53 km van mijn deur) voorstelde aan de Herders die geen zin hadden in een verre verplaatsing naar Achouffe, was ik toch wel geïnteresseerd.

Zijn argumentatie:

Ik heb in het voorjaar een tocht gedaan (start ECAUSINNES) daar in de regio (die toch wel wat te bieden heeft). Voordat ik deze post schreef heb ik de organisator gebeld en even geluisterd en ik ben alvast overtuigd. Ze hebben heel wat moeite gedaan om oa in Bois La Houssière de echte fun/technische stukken erin te krijgen (tis daar ook ambiance met toestemmingen krijgen blijkbaar). Met enige voorzichtigheid durf ik te schrijven dat er daar Levieren-achtige zaken te ontdekken zijn.

Er zit dus vrij veel (ook ander) bos in met ook als doel zo weinig mogelijk asfalt en zowel qua techniek, omgeving, hoogtemeters zou het toch OK moeten zijn ...Hoeveel hm kon de kerel me niet zeggen.

Mijn eerste bedenking was: het is Livierenbos en niet Levieren, maar dat deed hier niet terzake... Ik snapte de bedoeling. Doordat ik nog in geen honderd jaar van Hennuyeres gehoord heb nam ik er eerst eens mijn Google Earthbol bij. Nog net Henegouwen, Randje Vlaams Brabant. Bos in kwestie eens grof gemeten: 6,5 op 1,5 km. Dan weet je het wel: zo'n bos in een glooiende steek kan heel mooi zijn.

Voor het weer moesten we het ook niet laten:      

Om 8,30 uur vertrokken we van aan het plaatselijk voetbalplein, gelegen tussen de huizen. Een paar wegeltjes, enkele stukskes asfalt en daar kwamen de bomen al af. In het begin nog vrij eenvoudig, maar zodra de korte afstanden afgesplitst werden kwamen we aan het eerste vd zovele speelhoekjes in dit bos. Tot eigen scha en schande moet ik bekennen dat ik de eerste serieuze afdaling tevoet ben afgedaald. Indien er op een beter bezette TT al enkele Herders vd technische brigade zo'n afdaling foutloos nemen durf ik dan ook wel, maar nu zag ik het toch niet zitten om als eerste die stijle zanderige helling af te bollen. Pete en Bart volgden mijn stichtend voorbeeld. Enkel Joris toonde hoe het moest: achter het zadel, achterrem helemaal dicht en al schuivend naar beneden.

De technische stukken werden verbonden door single tracks, bosdreven en een zeldzame keer een stukske asfalt in het bos.

Dit bos bood dus werkelijk alles. Van goedrijdende glooiende boebelkes waar je op de grote plateau snelheid kon maken tot vrij lange wortelklimmen. De redelijk zanderige ondergrond zorgde er op sommige plaatsen ook wel voor dat het niet altijd even evident was om op al die korte stijle klimmekes boven te rijden.

Het is natuurlijk niet simpel om een bos te beschrijven. Dat er veel bomen stonden zullen jullie ook wel gesnapt hebben...

Een stukje wil ik toch nog trachten in beeld te brengen: een lange redelijk stijle afdaling die eindigde tegen een bijna loodrechte dijk van een meter of vijf hoog. Ik kwam als eerste aan, maar dit leek me toch wel doenbaar. Zonder bij te duwen tegen die wand aangeknald en inderdaad, fietske zette me mooi boven af. Gelukkig had ik geen extra gas gegeven, want boven bleek het daadwerkelijk over een soort van dijk te gaan... maw, enkele meters verder was het even stijl weer naar beneden. Bart kwam goed boven, Joris kon de boom ad overkant nog net vermijden en Pete zag het eerst niet zitten. Weigering is strafpunten in een andere sport... Daarom reed hij toch maar weer terug en lanceerde zich extra goed om zeker boven te zijn. In eerste instantie dacht hij dat de boom zijn redding ging worden, maar uiteindelijk moest hij die toch niet vastgrijpen en kwam hij toch nog redelijk op zijn pootjes terecht.

Na 15 km kwamen we aan de eerste bevoorrading. Ze sneden hun koekskes en fruit wel vrij klein, maar maakten er geen probleem van indien we meerdere stukjes namen. We gaan dus niet klagen.

De drank was ook zoals verwacht: ik weet niet of ik in Henegouwen al ooit eens sportdrank gekregen heb??? Voor zover ik me kan herinneren steed water met groene of rode siroop bij. Hier dus ook. Twee maal zelfs op de 45 km.

Na de eerste bevoorrading keken we eens op de duidelijke kaarten. We twijfelden of we niet beter voor een tweede rondje in dit bos zouden kiezen. Nu volgde er nog een kort stukje bos en daarna kilometers rechtdoor zonder bos te bekennen. Omdat we het parcours niet kenden kozen we toch maar voor de officiele versie, kwestie van een goed beeld van deze tocht te hebben.

Dit lange rechte stuk bleek dus een oude spoorwegbedding te zijn. Rechts lag er wel een weg en links weiden en velden, maar doordat er links en rechts eerst 10 meter bomen stonden had je toch kilometerslang het bosgevoel. Het pad zelf lag er gelukkig ook niet te gepolijst bij waardoor we continu moesten kiezen of we nu door of rond de putten gingen. Nu en dan stuurden ze ons nog eens de stijle berm af om ons 100 meter verder weer naar boven te laten klimmen.

Na goed 30 km bleek de bepijling totaal niet te kloppen. We kwamen op een punt waar we eerder al eens gekomen waren. Ik wist dat boven die trappen een splitsing was tss de 45 en de 35. Het meest logische was dus om de 2de maal de 35 te volgen. Voor alle zekerheid duwde ik mijn GSM in Bart zijn handen en liet hem naar de Franstalige organisatie bellen en het probleem uitleggen. Mijn idee was dus juist. Nadat Bart onze Waalse medemensen had ingelicht hoe de vork hier aan de steel zat, konden die sympathieke Vlamingen dus weer op stap voor de rechtse kant van de spoorwegbedding.

Bevoorrading nr 2 was aan de ingang van een bospassage. Hier ligt dus een ideaal stuk om te leren dalen op technische stukken. Nog niet echt Pete zijn specialiteit, maar hier kon je gewoon niet anders. Het begon doenbaar maar door de uitspoeling werd het steeds stijler en technischer, zodat je op den duur niet meer kon afstappen. Na dit bos kwam een van de weinige serieuze asfaltklimmen. Duidelijk niet Bart zijn specialiteit... Maar ondanks het feit dat Bart het niet nodig vond om hem op te wachten hebben we gans de rit het samen uit, samen thuis principe toegepast. Als je maar met vier start kan je trouwens moeilijk in vijf groepkes uiteenvallen he...

In de laatste kilometers zaten er nog enkele baanstukken om ons weer naar de start te brengen, maar we waren er niet kwaad voor. Zo konden we eindelijk eens van het deugddoend zonnetje genieten.

Het parcours verdient dus zeker:      

Organisatie:     

Dit is misschien wel een halfje teveel, maar als je weet dat dit nog maar de eerste keer is dat die gasten iets inrichten ga ik bij twijfel eerder naar boven dan naar onder afronden.

Enige persoonlijke minpunt misschien: Als ik paar km voor de startplaats door Quenast rij en een bordje Brasserie Lefebvre zien staan, dan hoop ik wel op een après met streekbierkes a la Barbar, Floreffe, Saisons 1900 of een Moeder Overste... Niet dus... bij de inschrijving had ik in den frigo al gezien dat de grote brouwerijconcerns de kleine lokal hadden verdrongen. Ik had al direct genen dorst meer.

Maar volgend jaar komen we hier zeker terug. In de eerste plaats voor de grote broer van het Livierenbos, maar desnoods starten we wat vroeger, ofwel rijden we wat raper, maar ik wil na de tocht nog een streekcafeetje opzoeken waar ze wel het juiste recuperatievocht verkopen.
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -