Mountainbike Club De Herders
Verslagen
Home
Herders
Ranking
Herder worden
Marathon
Verslagen
Foto's
Bikes
Links
Contact
 
Roc Marathon - Fréjus - 07/10/2011 - Gino Heinz Firmie
Dag 1 (Aankomst) - woensdag

Firmie en ik zijn woensdagochtend vertrokken rond 7u00 richting La Douce France, na een ritje van 11u30 kwamen we aan in Saint-Raphael waar Jef en Junior ons stonden op te wachten aan de ingang van het appartement. Na het uitladen van de bagage en fietsen, kropen we snel uit onze lange broek... ons... mijn lange broek, want de Firmie had enkel shorts mee. Eénmaal klaar reden we met de wagen richting Côte Saint-Raphael voor ons eerste rustige avondmaal op een terras bij 'Les 2 filles'. Firmie noemde de uitbater onmiddellijk het 'vetzakske' want de man was wat bij gekomen. Onze eerste kennismaking met Firmie's tactvolle opmerkingen ;-) Later op de avond hadden we afgesproken met Gino en Heinz met de dames aan bar Alba aan de haven van Fréjus. Een avondwandeling richting Fréjus zagen we wel zitten, maar hetgeen we niet wisten is dat bar Alba aan de andere kant van Fréjus lag, dus kwamen Gino en Heinz ons tegemoet, en belandden we aan een bar aan de voetgangersbrug waar ze overheerlijke cocktails (dachten we) uitschonken. Firmie viel direct in de smaak bij het lokaal vrouwelijk schoon, en werd onmiddellijk besprongen door een plaatselijke schone. Telkens hij haar bijouterie weggooide kwam ze hiermee terug om dit op zijn schoot te leggen. Firmie was in bloedvorm die avond en wat we niet wisten is dat dit ook voor de volgende dagen bleef gelden.

Dag 2 (110% Cannondale) - donderdag

Jef was zo vriendelijk om 's morgens al het ontbijt klaar te maken, voorzien van lekkere koffie, verse koffiekoeken en Frans brood, en dit op allemaal op het terras aan ons appartement. Een dag kan niet beter beginnen... Na de brunch reden we met de fiets richting Base Nature in Fréjus voor het ophalen van onze nummers. Daarna brachten we een bezoek aan de technische standjes. Ik had wat last van een slechte achterrem (hmmm....) en liet deze herstellen bij Hope, waar ik opnieuw zoals 2 jaar geleden gratis nieuwe remblokken aangeboden kreeg. Na controle van de voorrem bleek deze nog in goede conditie te zijn, en dit na 2 jaar want deze rem werd op de dezelfde plaats ontlucht. Firmie wou tubeless rijden en liet zijn achterband bij Hutchinson voorzien van melk, maar zijn RoRo zat vol gaten en zo heeft hij zich maar een nieuwe Hutschinson Cobra TR laten plaatsen. Firmie had ook nog een vestimentair probleem, er zat namelijk een groot kijkgat (!) in z'n broek en hij moest dus noodgedwongen een nieuwe broek aanschaffen. Bij de stand van Dr. Headshock hingen er baggy shorts, waar Firmie nog nooit over gehoord had, en na het passen was hij onmiddellijk te vinden voor de broek: korte broek met zeemvel, wat een luxe. Junior liet mij zijn Lefty eens controleren en ik vond het geluid bij het inveren niet echt koosjer en gevraagd bij Dr. Headshock om zijn lefty te servicen. Dit ging een paar uur duren, dus tijd om wat rond te wandelen op de expo. Toen we terugkwamen bij Dr. Headshock gingen ze net beginnen aan Junior's Lefty. Bij controle van zijn voorwiel werd vastgesteld dat de buitenste lager eraan was voor de moeite, alsook de lagers van het balhoofd... kosten, en ze waren nog niet aan de Lefty begonnen. Maar deLlefty had enkel een service nodig en racers werden vervangen, kostprijs euro 114, geen geld maar de uren werden niet aangerekend, en ze hebben er toch een drietal uur aan bezig geweest. De fietsen waren in orde voor daags nadien. 's Avonds hadden we met z'n allen afgesproken in het stamrestaurant van de Herders 'Pizza Roma', enkel Rendel (vriendin van Heinz) gaf verstek wegens lichte buikkrampen en dito hoofdpijn (hmm... waren de cocktails dan toch niet zo lekker daags voordien). Na al het lekkers gingen we vroeg slapen, voor het zware geschut dat ons te wachten stond.

Dag 3 (Roc Marathon) - vrijdag

Vandaag staat voor Firmie, Gino, Heinz en mezelf de zware Roc Marathon op het menu, een rit van 83km met 2800hm, wetende dat er plus/minus 15km plat in zit, wil dit zeggen dat de HM's wel heel kort bij mekaar zitten. Jef en Junior reden de Roc Mid, een rit van 48km. Roc Marathon startte 's morgens, Roc Mid in de namiddag.

We werden tijdens de nacht wakker van zware windstoten en ramen die open en dicht sloegen, het was stormweer buiten, geen regen enkel een zeer felle wind. Firmie en ik waren vroeg uit de veren, want ik moest starten om 8u30 en Firmie ging proberen mee te glippen. Dit is helaas niet gelukt want we waren wat laat (8u15) en van mee glippen was geen sprake want ik ging als enige door de controle. Halfuurke later dus voor Firmie, net als Heinz, Gino stond op de tweede rij en ik ergens op de laatste. Na wat oppep gebroebel van de organisatie werd om 8u30 de start gegeven voor de Roc Marathon. De felle wind van de nacht was nog niet gaan liggen en dit ging ons gans de dag parten spelen, windstoten die je gemakkelijk een halve meter van uw lijn deden afwijken en dus was het uitkijken geblazen (!). De eerste 5,5km waren plat, maar wat erna volgde kon al onmiddellijk tellen, vanaf 0 hoogtemeter klimmen naar 210hm en dit op zo'n 4km maw stevige klimwerk dus. Na de nieuwe Fournel kregen we een mooie technische afdaling met een gevarenbordje, maw hier werd door velen afgestapt, maar met het zadel naar beneden lukte dit probleemloos. Na de afdaling voelde ik een slappe achterkant en aan de eerste bevoorrading checkte ik mijn achterband, en deze stond dus zo goed als plat. Ik probeerde de band terug op druk te krijgen, maar bij het losmaken van de pomp had ik het binnenwerk van het ventiel beet en de lucht was er terug allemaal uit. Nogmaals geprobeerd maar ik slaagde er maar niet in om hem op druk te houden. Binnenband dus... pfff... Hier heb ik toch zo'n 20 minuten verloren en plots zag ik Firmie al opduiken... daar ging mijn voorsprong. Nog wat water gedronken en we konden verder, want nu kwam de zwaarste klim van de dag... 10 km klimmen en zo'n 350hm te verwerken. Na wat haarspeldbochten ging het plots enorm steil omhoog en her en der begonnen er al door hun krachten te zitten, maar ik had deze goed gedoseerd en kon toch tot helemaal boven klimmen. Na de klim begon de 25km lus van de Roc Marathon. Eerste deel tot aan de tweede bevoorrading was tamelijk vlak maar we moesten nog zo'n 1000 hm verschil met de Roc Azur verwerken in 25km, dus was het recuperatie stukje meer dan welkom. Na de bevoorrading volgde een passage waar iedereen te voet moest, er was geen doorkomen aan op het zadel, want de rotsblokken waren veel te schuin om te rijden met de fiets. Regelmatig kregen we stukken voor de wielen geschoven, waar het onmogelijk was om te fietsen, maar dit nemen er we maar bij. We begonnen nu ook te klimmen naar het hoogste punt van de marathon, namelijk 470hm. Eénmaal boven had de wind vrij spel en vond ik het niet zo leuk om daar te lang te blijven plakken, elke hap ging gepaard met een halve kilo stof, dus was het snel de reserves bijvullen. Ondertussen was Heinz komen aansluiten, maar die dacht er hetzelfde over als ik en had er ook een snelle pitstop van gemaakt. Hetgeen erna volgde mochten ze er gerust uit gelaten hebben, want we moesten te voet een kilometer stappen met delen waar je enkel met de fiets op de rug naar boven moest. De afdaling moet echt de moeite zijn om zo'n klotestuk erin te steken, maar wat erna volgde was levensgevaarlijk, zelfs Enduro rijders gingen te voet naar beneden, en het ergste van al reed ik vooraan nog eens plat. Ik zag geen einde komen aan de afdaling en kon te voet niet verder zonder mijn velg te beschadigen dus moest ik halverwege de afdaling een binnenband steken. Terug een kwartiertje verloren, maar het ergste was voorbij. Een tijdje later vervoegde de Mid Roc waar Jef en Junior aan deelnam de marathon rijders. Plots werd het een drukke bedoening, maar de klimmen die erna volgden waren op brede paden en er was plaats genoeg om de trage Mid Roc'ers voorbij te steken, nou ja... voorbij slalommen, want die gasten kozen te voet voor het beste spoor, uiteraard. Bevoorrading 4 kwam net op tijd en Heinz zag ik net vertrekken, hier een korte pitstop gehouden, en onmiddellijk volgde een technische afdaling, waar velen te voet naar beneden gingen. Eenmaal beneden de baan over en we begonnen aan een steile klim waar we werden aangemoedigd door een gering aantal supporters, die uw naam scandeerde (konden ze aflezen van ons stuurbordje). Het eerste recuperatiestuk bood zich aan, na de klim kregen we een lange brede licht lopende afdaling, waar je makkelijk  50km/u kon rijden zonder gevaarlijke passages. Eenmaal die beneden mochten we terug de granny boven halen want we begonnen aan de geulenklim, een klim met regelmatig afwateringsgeulen waar je je ritme kon verliezen, en zeker als er wat wandelaars in de weg lopen die het beste spoor uitkozen. Helemaal boven volgde nog een technische klim waarop ik zoals 2 jaar geleden dezelfde fout maakte en door proberen het pad over te steken naar een beter lopend stuk, maar het achterwiel slipte door en we stonden te voet. Hierna reden we richting bevoorrading 5, waar Gino nog stond te genieten van de overjaarse bananen ;-) Samen begonnen we aan het laatste deel van de Roc Marathon, na een drietal korte klimmetjes mochten we beginnen aanschuiven, voor een afdaling die erop volgde waar iedereen te voet stond. Door het vele volk was er een file ontstaan, waar we toch makkelijk 20' tijd hebben verloren. Toen we terug omhoog mochten wandelen raakte ik met mijn schoen een rots en plots voelde ik mijn voet tamelijk los zitten in de schoen. De gesp was kapot en ik kon de schoen niet meer sluiten, miljaar... Duwen ging nog maar aan de pedaal trekken was uitgesloten. Nu ja, het was nog zo'n anderhalve km technisch en daarna kregen we het vlakkere gedeelte voorgeschoteld. Ik was blij als ik mocht afstappen aan het vlot op het water daar het vanaf dan vlak is. In allerijl reden we richting strand van Saint Aygulf, waar je eerst een 3 à 400 m in het zand mocht wandelen. Qua toeschouwers was het minder dan 2 jaar geleden, waarschijnlijk was het minder aangenaam met die harde wind en waren het enkel de supporters van enkele resterende bikers die nog aanwezig waren. Het verplicht nummertje langs de rand van het strand en nogmaals het zand in en we reden nu de laatste kilometers richting finish. Na 8u20 reed ik over de meet en was blij dat het voorbij was. Iedereen was al aangekomen, blijkbaar was ik de laatste rijdende herder, Jef had er de brui aan gegeven na een val (op de rug) en gebrek aan binnenbanden.

's Avonds hadden we terug afgesproken in Pizza Roma, waar we toch iets meer dan een uur buiten zitten wachten hebben op een plaatsje binnen, want wegens de harde wind was het terras niet beschikbaar deze avond. Een kort maar krachtige avondmaal en iedereen ging voldaan terug naar z'n verblijfplaats. Véél schaapjes heb ik die avond niet moeten tellen, zo weinig zelfs dat ik de SMS van Jef en Junior niet gehoord had want die hadden zichzelf buiten afgesloten en mochten de nacht buiten doorbrengen, maar de handige Harry's zijn er in geslaagd om alsnog binnen te geraken.

Dag 3 (Ename blond) - zaterdag

's Morgens zag het er terug rustig uit, de wind was grotendeels gaan liggen en we konden terug ontbijten op ons terrasje. Jef was terug de vroege vogel van dienst en was ondertussen ontbijt gaan halen en had lekkere warme koffie gezet. Jef en Junior gingen daarna naar het DH-circuit in Saint-Maxime, Firmie en ikzelf gingen de bikes klaarmaken voor de dag nadien. Ondertussen kregen we bezoek van Tom (Morgan Blue), zijn vriendin en ouders... Tom had zich ingeschreven voor de Roc Marathon en Azur, maar was 4 weken geleden ten val gekomen met zo'n kromme stuurfiets en zijn onderarm was gebroken, maw geen Roc voor hem dit jaar. Hij had toch verlof genomen voor deze periode en is dan alsnog afgezakt naar Fréjus om te komen supporteren. Firmie was in z'n nopjes want Tom z'n vriendin had blond haar... en bleef volhouden dat hij haar kende... LOL

's Middags moesten we op zoek naar een gesp voor mijn SIDI schoen en moesten we onze wielen terug tubeless laten maken. De wielen waren piece of cake, Hutchinson maakte banden in een wip tubeless incl. ventiel voor euro 5, de achterband liet ik vervangen door een Cobra TR 2.25. Firmie had geen vertrouwen meer in z'n RoRo en liet ondertussen ook zijn voorwiel voorzien van een Hutchinson Cougar. Nu de SIDI gesp, ergens op een stand zag ik SIDI schoenen, en dacht had ik nu maar een sterschroevendraaier, maar 'k heb dan maar in mijn beste Frans een vertegenwoordiger aangesproken en die gaf mij onmiddellijk een adres in Fréjus van een fietsmaker die zeker en vast onderdelen van SIDI op stock had. Firmie en ik er heen en ondertussen vernomen dat een gesp in het Frans 'boucle' noemde, want met onze uitleg kregen we anders een 'ceinture' mee. Voor euro 7 was ik geholpen en we konden 's anderendaags met een gerust hart starten. 's Middags nog een wandelingske gemaakt op het strand, maar het was te fris om mooie taferelen op te merken ;-)

's Avonds afgesproken aan bar Alba op het strand van Fréjus aan de andere kant van de haven. Heinz had pasta zien staan op de menu, dus was dit voor ons in orde. Na een tweetal aperitiefjes kwamen ook lovebirds Veerle en Gino ons vergezellen en konden we aan tafel. Nou ja aan tafel, die was gereserveerd, maar ze keken toch raar, was dus niet het geval, maar alsnog hadden ze een tafeltje voor ons. Bij het bekijken van de menukaart zagen we geen pasta staan: HEINZ? Ugh,.. buiten stond een bord waar pasta's op stonden. Ik naar buiten en ja hoor: daar stonden 3 pasta's op: Bolognaise, Carbonara en zeevruchten, maar er stond ook bij DEJEUNER... dat beloofde. De serveerster kwam langs, we vroegen om de pasta en kregen natuurlijk te horen: enkel 's middags. Nada pasta, dan maar een vettige brochette of gamba's met een beetje, een héél klein beetje pasta. Na het avondmaal bleven we nog ééntje drinken en toen het aan Firmie zijn beurt was om te bestellen, kwam er doodserieus 'Ename Blond' uit z'n mond. Serveerster (met blonde messchen ? sorry ben van Gent) zei: 'Quoi?', 'Ename Blond' kwam er nog eens uit Firmie en dit met een uitgestreken gezicht en alsof dit de meest normale drank was die je kon bestellen 1200km van Oudenaarde. Iedereen aan tafel begon plots te gieren van het lachen, behalve één iemand... de serveerster, met haar blonde lokken dacht ze natuurlijk dat ze door 8 man werd uitgelachen... en Firmie die was zich van geen kwaad bewust!

Dag 4 (Roc Azur) - zondag

Vandaag was het de Roc Azur, een wedstrijd van 58 km over hetzelfde parcours als de vrijdag (Roc Marathon), maar zonder de technische zware lus van 25km. Iedereen, behalve Jef, deden mee aan deze rit en we waren verdeeld over de verschillende startboxen. Ik had mij daags na de Roc Azur 2010 al ingeschreven en had de laagste nummer van de herderbende, en mocht om 10u00 starten. Gino startte een half uur later, Heinz 45' en Firmie en Junior een uurtje later dan mij. Je kunt al raden wat voor mij één van de uitdagingen van de dag zal zijn: voor alle Herders finishen. Het meeste schrik had ik van Firmie, want met zo'n conditie kon hij op die 58km wel een uur goed maken. Een tweede uitdaging was beter doen dan 2 jaar geleden, toen deed ik er 6u17 over met een AVS van 10,7 km/u.

Na een stevig ontbijt zette ik aan richting Fréjus Base Camp, rond 9u30 kwam ik aan de start en er stonden al een honderdtal deelnemers voor de ingang van box A. Ondertussen waren net de elites vertrokken en zag je de helikopter hen volgen. Het geeft wel een kick dat je deelneemt aan een wedstrijd waar de elites een half uur voor u zijn gestart, en zeker als die helikopter regelmatig beelden komt schieten van de wachtende boxen. Eénmaal dat we de box in mochten, werden we aangemoedigd door een Franse publieksopwarmer die de deelnemers wat opjutte, maar om 10u00 kwam het verlossende schot, en of we went... Je zag onmiddellijk de racekonijnen van de toertochtijders onderscheiden, ik behoorde tot het laatste pak en toen kwamen Bruno en Isabel (zijn vriendin) naast mij rijden voor een babbeltje, beiden had ook geen zin aan het duw- en trekwerk van de koplopers, en bij de eerste klim wordt het kaf van het koren gescheiden en zullen de snelle starters al gauw ingehaald worden door de betere klimmers.

Ik reed bij Bruno en Isabel tot aan de eerste klim en liet hen dan rijden, de ketting lag een paar tandjes groter bij hen bij de startklim en ik ging mij hier al niet opblazen, want er kwamen nog 1800 hoogtemeers en dit op zo'n 43km als je de 15km plat er af trekt. We kennen natuurlijk de klim van vrijdag en wisten perfect op welk kroontje je moest rijden, het ging in het begin niet zo vlot... beentjes voelden nog wat stram van de vrijdag, maar al gaande weg kwamen ze terug soepeler en begon het klimmen wat vlotter. Her en der zag je al bikers langs de kant staan, hadden ze nu een probleem of deden ze alsof omdat ze de klim hadden onderschat, maar zo af en toe zag je er ook al ééntje afstappen, nu al? In de eerste klim zitten wat steile stukjes maar geen enkele zo steil dat je voet op de grond moet zetten, laat staan wandelen. Na de eerste 250hm kregen we terug de technische afdalingen, hier begonnen de eerste van de volgende box (10u15) mij al in te halen. Met het zadel naar beneden reed ik behouden naar beneden maar de tijdrijders keken naar niks en vlogen links en rechts van mij naar beneden. Na de afdaling kregen we een vlakker deel en reden we naar de eerste bevoorrading. Hier ging ik niet teveel tijd verspillen, een bekertje water, bidon vullen een stuk cake en weer weg, hooguit 2'. Nu begon de zwaarste en langste klim van de dag, terug meer dan 300hm op een kleine 10km in één ruk, het venijn zat in de staart dus was het op souplesse naar boven rijden. Nu begon ik overal van links en rechts ingehaald te worden, daar waar ik op de 22 vooraan naar boven reed, zag ik gasten op de 44 naar boven rijden... Eenmaal boven reden we naar links ipv rechtdoor zoals de Roc Marathon en mochten we nog ff verder klimmen, niks ergs natuurlijk, waren dit al goed gewoon, al 20km gereden en zo'n 650hm op de teller. 5km verder kregen we de tweede bevoorrading, hier ook van hetzelfde: bekertje water, bidon vullen en een stuk cake en weer weg, terug 2' verloren. Het tussenstuk die we tijdens de Roc Marathon niet had gereden was niet zo zwaar, het duurde tot we terug op het parcours kwamen van de Roc Marathon dat de hoogtemeters terug begonnen op te lopen. Halverwege de rit, na zo'n 29km keek ik naar de tijd en ik zag dat ik 2u30 onderweg was. Hmmm... 5 uur is haalbaar want veel zwaarder gaat het niet meer worden als het eerste deel. Het bizarre aan de Roc is dat ik hier liever klim dan daal, want de afdalingen zijn hier mega technisch en op sommige momenten gevaarlijk, wetende dat als je je misrekent de val fataal is, want het komt hard aan op die soms puntige rotsen. Dus de afdalingen deed ik met veel zorg en concentratie, omdat het doel uitrijden hoger is dan te finishen op tijd. Aan de derde bevoorrading zat ik nog mooi op schema, dus het scenario herhaalde zich hier, enkel hier heb ik de ketting wat voorzien van olie want die begon al kuren te krijgen bij het schakelen. Nu begonnen we terug met een stevige afdaling, de tweede keer neem je deze iets vlotter, maar toch nog altijd met veel voorzichtigheid. De klim hierna is degene waar enorm veel volk staat om u aan te moedigen. Allez Roger, komaan Herder Ronny, hmmm en dit zonder personalisatie op mijn truitje... ;-) Hierna hoopte ik wat tijd te kunnen winnen want vrijdag kregen we hier een goedlopende afdaling, maar eenmaal we begonnen met dalen, mochten we 'te voet' beginnen klimmen, ach ja... 2 jaar geleden stuurden ze ons ook naar boven, een klim die er vrijdag niet in zat, en die wel kon tellen. Ik heb er 200 hoogtemeters geteld, en er zaten stukken in die je te voet moest nemen, zeker aan die balken, daar zag ik niemand klimmen. Na de afdaling was het terug de beurt aan de geulenklim, hier ging het echt vlotjes en begon ik de één na de andere op te rapen en was er rotsvast van overtuigd dat ik hem nu tot helemaal boven ging rijden, maar alweer op hetzelfde rotsstuk schoof mijn achterwiel door en moest ik voet op de grond zetten. Te steil om verder te rijden, dus weer te voet... damnit! Nu reden we richting laatste bevoorrading en ook hier heb ik niet teveel tijd verspild. Het einde kwam in zicht en we begonnen vleugels te krijgen. Zo veel vleugels dat we risico's begonnen te nemen in de afdalingen. Op het stuk waar we vrijdag te voet stonden konden we vandaag rijden en ik wou die afdaling tot beneden kunnen rijden, maar een remfout dacht daar anders over en ik vloog over mijn stuur, en kwam nogal slecht terecht op mijn elleboog. Ik moest hiervan eventjes bekomen, de brandweer kwam al hulp aanbieden maar ik stond al terug recht en sprong terug op de vlo, het handvat was serieus beschadigd en er zat een grote schram op het schuur, dat worden dus kosten. Nu volgenden nog zo'n 3 km technisch parcours en dan reden we richting strand. Tijdens de 3km ben ik op iedere rots gesukkeld, iedere boom of tak die uitstak kreeg ik ofwel in mijn gezicht of tegen mijn lijf, iedere bocht nam ik veel te groot, kortweg het ging voor geen meter meer... Pfff... ik was tijd aan het verliezen, dat stuk duurde eeuwig, tot we aan het brugje kwamen, oef... nu is het nog enkel vlak, een beetje strand en dan nog 3 à 4 km plat richting finish. Door gans het gebeuren werd ik zenuwachtig dat er één van de Herders mij zouden inhalen, maar dit gebeurde niet, en ook niet toen ik over de finish reed na 5 uur en 8 minuten, zo'n 1 en 9 minuten sneller dan 2 jaar geleden maar wel 5 km verder volgens mijn GPS. 4 minuten later reed Firmie ook over de finish. Wow die heeft er 56' minder over gedaan, maar wel 4 te traag. Hij vertelde mij dat hij echt had doorgereden omdat hij het gevoel had mij te kunnen inhalen, maar dit is helaas niet gebeurd... jammer voor hem, gelukkig voor mij. Gino reed een twintig tal minuten later ook over de finish en Heinz zo'n drie kwartier later. De laatste starter Junior reed uiteindelijk ook over de finish, maw alle Herders hebben de Roc Azur tot een goed einde gebracht. Tevreden over de rit keerden we terug naar ons appartement, de dames hadden gereserveerd in een restaurant aan de haven. Na een verfrissende douche reden we terug richting Fréjus, parkeerden de wagen. We waren wat te vroeg dus hielden we een aperitief stop aan een bar, waarvan de naam mij is ontsnapt, aan het brugje, niet zo ver van het restaurantje waar we gereserveerd hadden. Om het kort te houden, het heeft ons deze keer wel lekker gesmaakt na een driegangenmenu en een lekkere koffie.

Dag 5 (The End) - maandag

Het verslag eindigt waarmee het begonnen is, maar nu richting Oosterzele ? Deinze. Na het inpakken zijn we rond 9u30 aangezet, na afscheid te nemen van onze twee kompanen Jef en Junior. De rit had geen verrassingen en we kwamen rond 20u30 aan in Oosterzele, tegen 21u00 was ik ook thuis en viel ik in de armen van mijn vrouwtje... en we leefden nog lang en gelukkig... LOL
 
J-Wire
Netserve
© 2002-2017 Mountainbike Club De Herders -